I KR 425/72

WyrokIzba Cywilna1973-03-22

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy kara łączna orzeczona w wyroku łącznym, która nie przekracza sumy kar orzeczonych za poszczególne przestępstwa, ale jest wyższa od najwyższej z tych kar, może być uznana za rażąco niewspółmierną, jeśli uwzględnia poprzednią karę łączną?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy uznał, że kara łączna orzeczona w wyroku łącznym, mieszcząca się w granicach od najwyższej z orzeczonych kar do sumy kar poprzednio orzeczonych, nie może być uznana za rażąco niewspółmierną. Wymierzając karę łączną, należy uwzględnić poprzednie kary łączne jako wyznaczające granice dla nowej kary łącznej, nawet jeśli obejmuje ona kary orzeczone za poszczególne przestępstwa. Kara łączna nie może stwarzać większej dolegliwości niż suma kolejno wykonanych kar.
Stan faktyczny
Oskarżony został skazany prawomocnie dwoma wyrokami za różne przestępstwa. Sąd Wojewódzki wydał wyrok łączny, łącząc kary pozbawienia wolności i wymierzając karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Obrońca oskarżonego wniósł rewizję, zarzucając rażącą niewspółmierność kary z powodu niedostatecznego uwzględnienia inwalidztwa oskarżonego i błędnej oceny opinii środowiskowych.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok Sądu Wojewódzkiego, uznając karę łączną za niebędącą rażąco niewspółmierną.

Pełny tekst orzeczenia

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia W. Żebrowski (sprawozdawca).Sędziowie: S. Kotowski, A. Hapon.Prokurator Prokuratury Generalnej: dr F. Prusak.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy Tadeusza Mariana O. o wydanie wyroku łącznego, z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Wojewódzkiego dla m. st. Warszawy z dnia 24 października 1972 r.zaskarżony wyrok utrzymał w mocy (...).Uzasadnienie faktyczneOskarżony Tadeusz Marian O. został prawomocnie skazany:1) wyrokiem Sądu Wojewódzkiego dla m. st. Warszawy z dnia 8 lipca 1971 r. - IV K 85/71 za przestępstwo określone w art. 215 § 1 k.k. w związku z art. 60 § 1 k.k., popełnione na początku listopada 1970 r., na karę 1 roku pozbawienia wolności, z zaliczeniem aresztu tymczasowego od dnia 9 do dnia 12 listopada 1970 r., oraz 1.500 zł grzywny i nadzór ochronny na okres 3 lat;2) wyrokiem Sądu Powiatowego w Nowym Dworze Mazowieckim z dnia 3 marca 1972 r. - Kp 371/71 za dwa przestępstwa określone w art. 176 k.k., popełnione w okresie od 1970 r. do 8 lutego 1971 r., na karę po 2 lata pozbawienia wolności, a łącznie na 3 lata pozbawienia wolności, z zaliczeniem aresztu tymczasowego od dnia 8 lutego 1971 r. do dnia 3 marca 1972 r.Sąd Wojewódzki dla m. st. Warszawy wyrokiem łącznym z dnia 24 października 1972 r. połączył kary pozbawienia wolności orzeczone powyższymi wyrokami, wymierzając 3 lata i 6 miesięcy pozbawienia wolności, z zaliczeniem aresztu tymczasowego od dnia 9 do dnia 12 listopada 1970 r. oraz okresu odbywania kary od dnia 8 lutego 1971 r.Od powyższego wyroku łącznego wniósł rewizję obrońca oskarżonego, zarzucając rażącą niewspółmierność kary z powodu niedostatecznego uwzględnienia tego, że oskarżony jest inwalidą zaliczonym do II grupy inwalidztwa, oraz z powodu błędnej oceny, że ma złe opinie środowiskowe, i w konkluzji wnosząc o zmianę zaskarżonego wyroku przez znaczne złagodzenie kary pozbawienia wolności z zastosowaniem zasady pełnej absorpcji.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Prawomocny stan rzeczy zakreślał dla orzekanej wyrokiem łącznym kary łącznej pozbawienia wolności granice od 3 do 4 lat, tj. od najwyższej kary do sumy kar poprzednio orzeczonych z uwzględnieniem poprzedniej kary łącznej. Wymierzona oskarżonemu wyrokiem łącznym kara łączna 3 lata i 6 miesięcy pozbawienia wolności nie może być uznana za rażąco niewspółmierną. Wymierzając tę karę, uwzględniono w dostatecznej mierze stan zdrowia oskarżonego, tj. inwalidztwo II grupy. Ponadto miano słusznie na względzie stopień społecznego niebezpieczeństwa czynów, zwłaszcza określonych w art. 176 k.k., a ponadto recydywę przestępstwa określonego w art. 215 § 1 k.k. oraz złe opinie oskarżonego, które wbrew twierdzeniu rewizji oceniono bezbłędnie. Z tych powodów oczywiście nie uzasadnione byłoby obniżenie kary do 3 lat pozbawienia wolności, zważywszy ponadto, że oskarżony popełnił przestępstwa różnego rodzaju.Obrońca oskarżonego wyraził na rozprawie rewizyjnej w Sądzie Najwyższym pogląd, że w niniejszym wypadku dolną granicą dla kary łącznej orzekanej w wyroku łącznym jest kara 2 lat pozbawienia wolności, tj. kara najwyższa spośród orzeczonych za poszczególne przestępstwa, a nie kara 3 lat pozbawienia wolności orzeczona poprzednio jako kara łączna.Pogląd ten uznać należy za błędny. Logiczną konsekwencją tego poglądu mógłby być również niekorzystny dla oskarżonego stan rzeczy, a mianowicie to, że górną granicą dla kary łącznej byłoby 5 lat pozbawienia wolności, tj. suma wszystkich trzech kar orzeczonych za poszczególne przestępstwa. Oczywiste jest, że kara łączna w wyroku łącznym nie może stwarzać większej dolegliwości od tej, jaka wyniknęłaby z kolejnego wykonania zapadłych przeciwko skazanemu wyroków podlegających połączeniu.W wyroku łącznym obejmującym wyroki, w których wymierzono karę łączną lub kary łączne, wprawdzie łączy się kary wymierzone za poszczególne przestępstwa, ale ze względu na prawomocność rzeczy osądzonej granice nowej kary łącznej wyznaczają także poprzednie kary łączne lub kara łączna.Z powyższych przyczyn zaskarżony wyrok utrzymano w mocy.

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 215 § 1 KKart. 60 § 1 KKart. 176 KK§ 1

Źródło: Sąd Najwyższy, repozytorium https://repozytorium2.sn.pl, pozyskano 29.10.2026. Treść przetworzona przez legal-ai.pl (konwersja tekstu, podział na fragmenty, analiza AI, powiązania z innymi danymi); Sąd Najwyższy nie zatwierdza tych materiałów ani nie ponosi za nie odpowiedzialności.