II C 497/53

Uzasadnienie faktyczne..."Zwolnienie z pracy" udzielane pracownikowi na zasadzie zaświadczenia organów społecznej służby zdrowia wydawane jest przede wszystkim w interesie pracownika i ma na celu umożliwienie mu poprawy stanu zdrowia drogą wypoczynku i leczenia. Nie wszystkie stany chorobowe, które wymagają leczenia i uzasadniają zwolnienia pracownika z obowiązku pracy, uzasadniają jednak jego "niezdolność" do pracy, zwłaszcza ma to miejsce przy niektórych chorobach przewlekłych lub przy rekonwalescencji, gdy wprawdzie zwolnienie od pracy jest wskazane z uwagi na interes samego chorego pracownika, jednakże jest on w zasadzie "zdolny do pracy" i może ją pełnić. Dla takich szczególnych przypadków stwarza się np. sanatoria nocne, w których chorzy pracownicy znajdują po pracy szczególną opiekę, ułatwiającą im odzyskanie sił i poprawę stanu zdrowia.Jeżeli zatem pracownik zwolniony z pracy na skutek świadectwa organów służby zdrowia zgłasza się do pracy dobrowolnie w imię interesu swego zakładu pracy lub choćby tylko w poczuciu obowiązku, jaki w ustroju socjalistycznym ciąży na każdym świadomym członku społeczeństwa, to niedopuszczenie bez szczególnej przyczyny takiego pracownika do pracy, a co więcej czynienie mu zarzutu, że mimo zwolnienia chce pracować, i użycie zwolnienia jako broni przeciwko temu pracownikowi i pretekstu do rozwiązania z nim stosunku pracy należy uznać za sprzeczne z założeniami, na zasadzie których kształtuje się w ustroju socjalistycznym stosunek pracodawcy do pracownika.Niedopuszczenie pracownika do pracy w tych warunkach mogłoby być usprawiedliwione jedynie, gdyby okazało się, że choroba jego jest niebezpieczna dla otoczenia, bądź też gdyby w wyniku choroby nie mógł on swej normalnej pracy należycie wykonywać...Zgodnie z art. 32 lit. b rozp. o um. o pracę prac. umysł. tylko niestawienie się pracownika do pracy w ciągu więcej niż trzech miesięcy upoważnia pracodawcę do rozwiązania umowy o pracę ze skutkiem natychmiastowym. Przepis ten zabezpiecza chorego pracownika. Oczywiście gdyby okazało się, że pracownik chory zgłasza się wprawdzie do pracy, lecz czy to nie może jej należycie pełnić wskutek choroby, czy też zgłoszenie się następuje jedynie formalnie wyłącznie celem przerwania trzymiesięcznego okresu chorobowego i następnie pracownik nadal nie pracuje wskutek tej samej choroby, taki stan rzeczy usprawiedliwiałby mimo formalnego stawienia się pracownika, skorzystanie przez pracodawcę z uprawnienia służącego mu z mocy art. 32 lit. b cyt. rozp. W takim bowiem przypadku zobowiązanie wynikające ze stosunku pracy nie byłoby wykonywane przez pracownika w sposób odpowiadający wymaganiom dobrej wiary (art. 189 k.z.) i czas choroby należałoby liczyć bez uwzględnienia formalnej krótkotrwałej przerwy w korzystaniu ze zwolnienia z pracy wskutek choroby.W niniejszym przypadku strona pozwana ani nie wykazała, ani nie twierdziła nawet, by powódka pracy swej po podjęciu jej nie wykonywała należycie; z ustaleń zaskarżonego wyroku opartych na opinii biegłych wynika, że w chwili zgłoszenia się jej do pracy nie była ona niezdolna do jej wykonywania. Ponadto według tychże ustaleń, opartych na okoliczności, że powódka już przedtem pomagała koleżankom w pracy i że po rozwiązaniu z nią przez pozwaną Kasę umowy o pracę przyjęła nowe zajęcie, wynika, że powódce nie można zarzucić, by zamierzała jedynie przerwać trzymiesięczny okres choroby. Oparcie zatem przez stronę pozwaną rozwiązania stosunku pracy na przepisie art. 32 lit. b było nieuzasadnione i strona pozwana obowiązania jest wypłacić powódce wynagrodzenie zgodnie z przepisami art. 39 cyt. rozp. o umowę o pracę prac. umysł....