II CKU 110/97

Sygn. akt II CKU 110/97 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 listopada 1997 roku Sąd Najwyższy Izba Cywilna w składzie następującym: Przewodniczący: SSN - T.Żyznowski Sędziowie: SN - S.Dąbrowski (spraw.) SN - M.Wysocka Protokolant: B.Gruszka przy udziale Prokuratora Prokuratury Krajowej - W.Bryndy po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 1997 r. na rozprawie sprawy z powództwa J. D. przeciwko M. B., X. B. i H. W. o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym na skutek kasacji Ministra Sprawiedliwości - nr S/C VII C […] od wyroku Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 6 grudnia 1993 r., sygn. akt I C […] oddala kasację. U Z A S A D N I E N I E 2 J. D. wystąpiła z powództwem przeciwko M. B., X. B. i H. W. o uzgodnienie treści ksiąg wieczystych Nr […] i Nr […] prowadzonych przez Sąd Rejonowy w Ł. z rzeczywistym stanem prawnym przez ustalenie prawidłowej powierzchni działki położonej przy ul. Z. […] w Ł.. Sąd Rejonowy w Ł. wyrokiem z dnia 6 grudnia 1993 r. nakazał wpisać w dziale I księgi wieczystej Kw Nr […] i w dziale I księgi wieczystej Kw Nr […] prowadzonych przez Wydział Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w Ł. w łamie 6 tych ksiąg zamiast dotychczasowej powierzchni 4a 20,2 m2 powierzchnię 0,1257 ha. Wyrok ten uprawomocnił się bez zaskarżenia w zwykłym trybie i nie zostało sporządzone jego pisemne uzasadnienie. Od powyższego wyroku Minister Sprawiedliwości złożył kasację opartą na podstawie art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej - Prawo upadłościowe i Prawo o postępowaniu układowym, Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 43, poz. 189). Zarzucając rażące naruszenie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. Nr 19, poz. 147 ze zm.) oraz naruszenie interesu Rzeczypospolitej Polskiej wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. Nr 19, poz. 147 ze zm.) w razie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym osoba, której prawo nie jest wpisane lub jest wpisane błędnie albo jest dotknięte wpisem nie istniejącego 3 obciążenia lub ograniczenia, może żądać usunięcia niezgodności. Zgodzić się trzeba, że nie jest usunięciem niezgodności w rozumieniu art. 10 sprostowanie powierzchni nieruchomości w dziale I księgi wieczystej, gdyż określenie powierzchni w dziale I służy tylko oznaczeniu nieruchomości (art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o księgach wieczystych i § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 marca 1992 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o księgach wieczystych i hipotece wykonania przepisów ustawy o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. Nr 29, poz. 128). Wpis powierzchni gruntu w części „oznaczenie nieruchomości” działu I księgi wieczystej nie jest objęty domniemaniem prawdziwości z art. 3, ani nie jest chroniony rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych. W razie niezgodności tego z danymi z ewidencji gruntów sprostowanie winno nastąpić w postępowaniu wieczystoksięgowym na podstawie art. 27 i art. 57 ust. 3 ustawy o księgach wieczystych i hipotece. Sprostowanie oznaczenia nieruchomości dokonane w niewłaściwym trybie niewątpliwie narusza prawo. Stwierdzenie naruszenia prawa nie jest jednak przesłanką wystarczającą do uwzględnienia kasacji wniesionej na podstawie art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. (Dz.U. Nr 43, poz. 189). Stosownie do tego przepisu kasacja winna być wniesiona na podstawach i w terminach, które były przewidziane dla rewizji nadzwyczajnej. W myśl art. 421 § 2 k.p.c. rewizja nadzwyczajna złożona po upływie sześciu miesięcy od uprawomocnienia się zaskarżonego wyroku podlegała oddaleniu, chyba że orzeczenie to naruszało interes Rzeczypospolitej Polskiej. W niniejszej sprawie kasację wniesiono po upływie ponad trzech lat od uprawomocnienia się orzeczenia. Biorąc pod uwagę, że w kasacji nie zarzuca się merytorycznej wadliwości orzeczenia, a tylko niewłaściwy tryb postępowania, że gdyby w przyszłości okazało się, iż określona w orzeczeniu, powierzchnia nie jest prawidłowa, wpis 4 będzie mógł zostać sprostowany, to nie można zgodzić się, że zaskarżone orzeczenie narusza interes Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu kasacji podniesiono także, że nakazanie wpisania w dwóch różnych księgach wieczystych dwóch identycznych nieruchomości, w przypadku wykonania orzeczenia doprowadziłoby do sytuacji w której dla jednej nieruchomości prowadzone byłyby duże księgi wieczyste. Należy zauważyć, że sprzeczny z prawem stan, w którym dla tej samej nieruchomości prowadzone są dwie księgi wieczyste, jest niezależny od zaskarżonego kasacją orzeczenia, jego uchylenie i oddalenie powództwa nie spowodowałoby zamknięcia jednej z ksiąg wieczystych, a tylko powrót do poprzedniego oznaczenia powierzchni nieruchomości w obu księgach. Wobec niestwierdzenia, że zaskarżone orzeczenie narusza interes Rzeczypospolitej Polskiej Sąd Najwyższy na mocy art. 39312 k.p.c. orzekł jak w sentencji wyroku. aw er