II CNP 19/11

Sygn. akt II CNP 19/11 POSTANOWIENIE Dnia 14 września 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Dariusz Zawistowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 września 2011 r. skargi wierzyciela Ł. W. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 1 marca 2011 r. wydanego w sprawie z wniosku wierzyciela Ł. W. przy uczestnictwie dłużnika I. W. o egzekucję świadczenia niepieniężnego, odrzuca skargę 2 Uzasadnienie Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna odpowiadać ogólnym wymogom pisma procesowego oraz szczególnym wymogom przewidzianym dla tego środka prawnego w art. 4245 § 1 k.p.c. Art. 4245 § 1 k.p.c. określa wymogi stawiane skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia o charakterze konstrukcyjnym, niezbędne do uznania wniesionego środka za skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia w rozumieniu art. 4242 § 1 k.p.c. Niespełnienie przez skargę któregokolwiek z wymogów określonych w art. 4245 § 1 k.p.c. skutkuje jej odrzuceniem przez Sąd Najwyższy (art. 4248 § 1 k.p.c.). Należy do nich między innymi wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne oraz uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy oraz wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Skarżący Ł. W. w skardze na postanowienie Sądu Okręgowego ograniczył się do stwierdzenia, że nie zachodzą podstawy nieważnościowe, ani właściwe podstawy restytucyjne a szkoda jest związana z obciążeniem go kosztami postępowania. Nie stanowi to spełnienia wymogów określonych w art. 4245 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c. W orzecznictwie Sądu Najwyższego zostało utrwalone stanowisko, że samo wskazanie przez skarżącego, iż od zaskarżonego orzeczenia nie przysługiwała skarga kasacyjna lub skarga o wznowienie postępowania nie odpowiada wymogowi przedstawienia odpowiedniego wywodu prawnego pozwalającego uznać, że skarżący wykazał brak możliwości wzruszenia zaskarżonego orzeczenia przy pomocy dostępnych środków prawnych. Niewystarczające jest samo stwierdzenie o braku możliwości wzruszenia zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych, nie poparte stosowną argumentacją i przytoczeniem właściwych przepisów prawa. Podobnie obowiązek uprawdopodobnienia szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia niezgodnego z prawem nie może ograniczać się do wskazania 3 potencjalnego źródła szkody. W judykaturze prezentowane jest przy tym stanowisko, że koszty postępowania nie mogą stanowić szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy. Natomiast obowiązek wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne jest wymogiem odrębnym od powinności przytoczenia w skardze jej podstaw oraz ich uzasadnienia. Wskazanie zatem przez skarżącego przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które zostały naruszone przez sąd, w ramach przytoczenia podstawy skargi, nie spełnia zatem jednocześnie wymogu określonego w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. Skarga wniesiona w odniesieniu do postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 1 marca 20011 r. powyższego wymogu nie spełnia. Z tych względów skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.