II CNP 42/17

Sygn. akt II CNP 42/17 POSTANOWIENIE Dnia 21 grudnia 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosław Bączyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 grudnia 2017r., skargi A. Z. porzednio Ł. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym wydanego przez Sąd Rejonowy w K. dnia 29 sierpnia 2007r., sygn. akt VII Nc [...] w sprawie z powództwa U. [...] w W. przeciwko A. Ł. o zapłatę, odrzuca skargę. UZASADNIENIE 2 Pozwana A. Z. złożyła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego nakazu zapłaty z dnia 28 sierpnia 2007 r. (sygn. akt VII Nc [...], s. 21 akt sprawy). Nakazem tym stwierdzono obowiązek zapłaty przez pozwaną na rzecz powodowego – U. [...] kwoty 1.738,26 zł z odsetkami oraz kwoty 647,00 zł tytułem kosztów postępowania. Skarżąca wyjaśniła, że wspomniany nakaz jest niezgodny z art. 76 k.c. i art. 499 pkt 1 i pkt 2 k.p.c. W wyniku wydania nakazu zapłaty (w postępowaniu upominawczym) pozwana poniosła szkodę w wysokości 5.694,72 zł, a wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków nie było możliwe. Zdaniem skarżącej, w danej sprawie, zakończonej prawomocnym nakazem zapłaty, wystąpił wyjątkowy wypadek w rozumieniu art. 4241 § 2 k.p.c., uzasadniający możliwość objęcia skargą kasacyjną prawomocnego orzeczenia Sądu pierwszej instancji (s. 8 - 10 skargi). Niezależnie od tego, w końcowym fragmencie skargi stwierdzono, że „niniejsza skarga jest dopuszczalna w rozumieniu art. 424 § 1 k.p.c.” (s. 11 skargi). Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga o stwierdzenie prawomocnego wyroku w rozumieniu art. 4241 k.p.c. stanowi szczególny środek zaskarżenia i może być skutecznie wniesiona przy zachowaniu rygorów formalnych przewidzianych w art. 4241 § 4 k.p.c. Skargą może też być objęty prawomocny nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, ponieważ chodzi tu także o rozstrzygnięcie o charakterze merytorycznym (art. 3531 k.p.c.; por. np. postanowienie z dnia 30 stycznia 2013 r., IV CNP 64/12, IC 2012, nr 4, s. 50). Należy jednak stwierdzić, że wydanie kwestionowanego nakazu (jako orzeczenia pierwszoinstancyjnego) nie nastąpiło - wbrew stanowisku skarżącej - w wyjątkowych wypadkach, o których wspomina art. 4241 § 2 k.p.c. Z treści postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 28 kwietnia 2017 r. (w którym oddalono zażalenie pozwanej na postanowienie tej pozwanej o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od nakazu zapłaty) wynika, że skierowane do pozwanej wezwanie sądu do uzupełnienia braków formalnych złożonego sprzeciwu było 3 bardzo precyzyjne, bowiem wezwania dokonano jednak na urzędowym formularzu w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia sprzeciwu (s. 72-73 akt sprawy). Nie zaszły zatem wyjątkowe, obiektywne i niezależne od pozwanej przyczyny nieskorzystania przez nią z odpowiedniego uzupełnienia braków formalnych wniesionego środka prawnego. Niezależnie od tego należy przyjąć, że skargę można wnieść do Sądu w terminie dwóch lat od uprawomocnienia się wyroku (nakazu zapłaty; art. 4246 k.p.c.). Termin ten nie został zachowany przez pozwaną wnoszącą skargę. Co więcej, chodzi tu o termin, który nie może być przywrócony na podstawie art. 168 i n. k.p.c. W tej sytuacji istniały uzasadnione podstawy do odrzucenia skargi kasacyjnej (art. 4248 § 1 k.p.c.). jw l.n