II CNP 50/08

Sygn. akt II CNP 50/08 POSTANOWIENIE Dnia 20 czerwca 2008 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 czerwca 2008 r., skargi H. M. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 28 września 2005 r., sygn. akt I ACa (…), wydanego w sprawie z powództwa H. M. przeciwko "D.(…)" Spółce Akcyjnej Zespołowi Elektrowni w N. o zapłatę, odrzuca skargę i zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 1.200 (tysiąc dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania wywołanego skargą. Uzasadnienie Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, wprowadzona do kodeksu postępowania cywilnego ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98), stanowi jeden z instrumentów realizacji konstytucyjnej zasady odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa z tytułu bezprawnej działalności władzy publicznej. Jako specjalny procesowy środek prawny ma na celu badanie legalności jurysdykcyjnej działalności sądów powszechnych, poprzez kontrolę zgodności z prawem prawomocnych orzeczeń sądów drugiej instancji, a wyjątkowo sądów pierwszej instancji. Z uwagi na szczególny charakter i rolę tego środka prawnego ustawodawca przewidział - podobnie jak w przypadku skargi kasacyjnej - szczególne wymagania konstrukcyjne, jakie środek ten winien spełniać. 2 Zgodnie z art. 4255 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części, przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto - gdy skargę wniesiono na podstawie art. 4241 § 2 k.p.c. - że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi oraz wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem. Wymienione konstrukcyjne wymagania skargi powinny być spełnione kumulatywnie. To oznacza, że skarga nie spełniająca któregokolwiek z nich jest dotknięta tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu bez wzywania do ich usunięcia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 12 czerwca 2006 r., l CNP 21/06, nie publ.; postanowienie Sądu Najwyższego z 27 lipca 2006 r., III CNP 34/06, nie publ.; postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2007 r. l CNP 76/06, nie publ.). Ustawodawca formułując w art. 4245 k.p.c. wymagania skargi wymienił, oprócz jej podstaw, także konieczność wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne. Oba te elementy konstrukcyjne skargi mają charakter samoistny i nie mogą być ze sobą utożsamiane. W orzecznictwie przyjmuje się, że nie stanowi spełnienia wymagania przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. odwołanie się do podstaw skargi lub ich uzasadnienia, bez wyraźnego wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, póz. 140; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2007 r., l CNP 79/06, nie publ). Wniesiona przez H. M. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 28 września 2005 r., sygn. akt l ACa (…), nie spełnia powyższych wymagań. Skarżący skonstruował skargę w sposób wskazujący na utożsamianie jej podstawy z wymaganiem wskazania przepisów prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne. Nie przedstawił wywodu uprawdopodobniającego wyrządzenie szkody przez wydanie zaskarżonego orzeczenia. Nie wykazał też, że wzruszenie tego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. 3 Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 w związku z art. 4245 § 1 pkt 3, 4 i 5 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.