II CNP 53/15

Izba Cywilna2016-03-04

Skład orzekający: Karol Weitz

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest dopuszczalna, gdy skarżący nie odniósł się do możliwości wzruszenia orzeczenia za pomocą skargi o wznowienie postępowania?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy odrzucił skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, uznając ją za niedopuszczalną. Skarżący nie wykazał braku możliwości wzruszenia orzeczenia za pomocą innych środków prawnych, w szczególności nie odniósł się do możliwości wniesienia skargi o wznowienie postępowania, co stanowi naruszenie art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
Stan faktyczny
Spółka z o.o. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego. Skarżąca wskazała na brak możliwości wzruszenia orzeczenia za pomocą innych środków prawnych, w tym skargi kasacyjnej, z uwagi na wartość przedmiotu zaskarżenia. Nie odniosła się jednak do możliwości wznowienia postępowania.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy odrzucił skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt II CNP 53/15 POSTANOWIENIE Dnia 4 marca 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Karol Weitz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 marca 2016 r., skargi N. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt X Ga […] wydanego w sprawie z powództwa N. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. przeciwko […] Towarzystwu Ubezpieczeń […] w P. o zapłatę, odrzuca skargę. UZASADNIENIE Powódka zaskarżyła wyrok Sądu Okręgowego w P. z 26 września 2013 r. skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem. W wyodrębnionej części skargi stwierdziła ona brak możliwości wzruszenia orzeczenia za pomocą innych środków prawnych, wskazując, że jej apelacja została oddalona, z uwagi zaś na wartość przedmiotu zaskarżenia nie jest możliwe wniesienie skargi kasacyjnej. Skarżąca nie odniosła się natomiast do istnienia w sprawie podstaw do wznowienia postępowania zakończonego zaskarżonym orzeczeniem Sądu drugiej instancji. Brak ten stanowi naruszenie art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., przesądzając o niedopuszczalności wniesionej skargi. Należy zauważyć, że w dotychczasowym orzecznictwie Sądu Najwyższego za brak zachowania wymogu ujętego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. uznano sytuację, 2 w której skarżący - powołując się na brak możliwości wniesienia skargi kasacyjnej i skargi o wznowienie postępowania – poprzestał na tym stwierdzeniu, nie czyniąc zadość obowiązkowi „wykazania” (a nie jedynie wskazania) braku możliwości wzruszenia orzeczenia za pomocą innych środków prawnych (tak m.in. Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 8 października 2014 r., IV CNP 16/14, nie publ.). Tym bardziej więc należy przyjąć, że do braku spełnienia omawianego wymagania dojdzie wówczas, gdy skarżący pominie milczeniem jeden ze środków prawnych, jakie mogą mu przysługiwać w stosunku do prawomocnego orzeczenia (a więc skargę kasacyjną lub skargę o wznowienie postępowania). Potwierdza to także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 2005 r., I CNP 37/05 (nie publ.), w którym brak ustosunkowania się przez skarżącego do możliwości wznowienia postępowania uznano za naruszenie art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. (por. także podobny pogląd w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140). Z tych powodów na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. wniesiona skarga podlegała odrzuceniu. l.n

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 4245 § 1 pkt 5 KPCart. 4248 § 1 KPC§ 1 pkt 5§ 1

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 21.07.2026. · PDF źródłowy