II CSK 110/17

Sygn. akt II CSK 110/17 POSTANOWIENIE Dnia 6 września 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z powództwa "E." Spółki Akcyjnej w K. przeciwko M.J., B.M. i R.W. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 września 2017 r., na skutek skargi kasacyjnej pozwanych od wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 23 sierpnia 2016 r., sygn. akt X Ga (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza solidarnie od pozwanych na rzecz powódki kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania. Strona skarżąca opiera wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej na występowaniu istotnego zagadnienia 2 prawnego dotyczącego możliwości oddalenia roszczenia o zwrot bezpodstawnego świadczenia (art. 411 pkt 2 k.c.) z powołaniem się na zasady współżycia społecznego. Poglądu skarżących nie można podzielić. Zagadnienie prawne zostało sformułowane niezwykle kazuistycznie i pozostaje poza poczynionymi w sprawie ustaleniami faktycznymi. Całkowicie niezrozumiałe jest powoływanie się przez pozwanych na zarzut nadużycia prawa podmiotowego przez powoda, skoro w poczynionych ustaleniach faktycznych brak jest okoliczności, które mogłyby uzasadniać tezę, iż świadczenia stron nieważnej umowy najmu były w jakimkolwiek stopniu ekwiwalentne. Nie jest wystarczające w tym przypadku gołosłowne powołanie się na pogląd doktryny, który nie znajduje potwierdzenia w poczynionych ustaleniach faktycznych. Wadliwe jest także powołanie się na moc wiążącą wyroku Sądu Najwyższego z 27 kwietnia 2016 r., II CSK 324/15, skoro w postępowaniu tym Sąd przesądził jedynie, iż żądanie powoda powinno być rozpoznane nie tylko w kontekście stosunku umownego (uznanego za nieważny), ale także na gruncie przepisów o bezumowne korzystanie z rzeczy. Z wyroku tego nie wynika w żadnym stopniu zasadność podnoszonej przez pozwanych linii obrony w tej sprawie, otwiera zaś skarżącemu możliwość dochodzenia swych roszczeń w tamtym postępowaniu. Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c. a contrario). O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. aj