II CSK 114/20

Sygn. akt II CSK 114/20 POSTANOWIENIE Dnia 4 lutego 2021 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Janiszewska w sprawie z powództwa S. M. przeciwko M. M. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 lutego 2021 r., na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 12 września 2019 r., sygn. akt VII Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Powódka S. M. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w K., którym oddalono jej powództwo przeciwko M. M. o zapłatę bliżej określonej kwoty. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna to nadzwyczajny środek zaskarżenia o celu przede wszystkim publicznoprawnym. Celem tym jest zapewnienie jednolitości orzecznictwa oraz spójności i prawidłowości wykładni prawa. Realizacji powyższej funkcji służy uregulowana w art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. instytucja przedsądu. Stosownie do ww. przepisów Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących 2 rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Podejmowanie odrębnej decyzji w przedmiocie przyjęcia skargi do rozpoznania ma również na celu realizację zasady szybkości postępowania oraz pozwala zaakcentować wysoce sformalizowany charakter postępowania przed Sądem Najwyższym, o czym świadczą określone wymagania konstrukcyjne skargi kasacyjnej. Jako przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca wskazała na jej oczywistą zasadność. Oparcie wniosku na tej przesłance wymaga wykazania niewątpliwej, widocznej prima facie sprzeczności przyjętej przez Sąd II instancji wykładni lub zastosowania prawa z brzmieniem przepisów lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji prawa. Wnoszący skargę powinien więc zawrzeć w uzasadnieniu wniosku wywód prawny wyjaśniający, w czym wyraża się „oczywista zasadność" skargi i przedstawić odpowiednie argumenty (postanowienie Sądu Najwyższego z 5 września 2008 r., I CZ 64/08). Do przyjęcia skargi do rozpoznania na podstawie wskazanej przyczyny kasacyjnej nie jest wystarczające samo kwalifikowane naruszenie prawa przez Sąd II instancji. W art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. mowa bowiem o oczywistej zasadności skargi, a nie o trafności zarzutu. Przytoczone przez skarżącego okoliczności powinny zatem jednoznacznie wskazywać na to, że w zasadniczym postępowaniu skarga kasacyjna zostanie rozstrzygnięta na korzyść strony, która ją wniosła (postanowienie Sądu Najwyższego z 10 maja 2019 r., I CSK 768/18). W ocenie skarżącej oczywista zasadność skargi kasacyjnej wynika, po pierwsze, z ustalenia przez Sąd Okręgowy, wbrew przedstawionym w sprawie dowodom, że strony nie zawarły umowy pożyczki. Po drugie, o oczywistej zasadności skargi ma świadczyć nierozpoznanie przez Sąd drugiej instancji części zarzutów zawartych w apelacji powódki, ze skutkiem przeprowadzenia przez ten Sąd nieprawidłowej kontroli instancyjnej. Motywy wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania korespondują z zarzutem naruszenia art. 245 k.p.c. i w istocie zmierzają do zakwestionowania przyjętych w sprawie ustaleń faktycznych oraz wyników oceny dowodów dokonanej przez Sąd Okręgowy. Taki wydźwięk stanowiska skarżącej znajduje potwierdzenie w postawionej przez 3 nią tezie, że „(…) prawidłowa analiza materiału zgromadzonego w sprawie powinna doprowadzić Sąd II instancji do dokładnie odmiennych ustaleń niż te, które poczynił Sąd I instancji” (s. 3 skargi kasacyjnej). Stosownie do art. 3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Tymczasem uzasadnienie wniosku skarżącej o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania sprowadza się do polemiki z ustaleniami faktycznymi Sądu drugiej instancji. Zostało ono oparte na argumentacji wykraczającej poza zakres kognicji Sądu właściwy dla postępowania ze skargi kasacyjnej, wobec czego w oczywisty sposób nie może wypełniać przesłanki dostrzegalnej prima facie zasadności złożonego w sprawie środka zaskarżenia. Wbrew wywodom skarżącej o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej nie świadczy również rzekome pominięcie przez Sąd Okręgowy bliżej nieokreślonych zarzutów apelacji, w tym naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. Sąd drugiej instancji zidentyfikował wszystkie zarzuty apelacji (s. 14-17 uzasadnienia) i odniósł się do nich zarówno przez wskazanie, że podziela ustalenia faktyczne i ocenę dowodów Sądu Rejonowego, jak i przez wyjaśnienie przyczyn zajętego stanowiska (s. 17-19). Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że z motywów skargi kasacyjnej nie wynika, by zachodziły przyczyny określone w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c., co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak w sentencji postanowienia. 4 jw