II CSK 138/13

Sygn. akt II CSK 138/13 POSTANOWIENIE Dnia 26 września 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Kozłowska w sprawie z powództwa Miasta P. przeciwko […] Towarzystwo Ubezpieczeń Spółka Akcyjna […] w W. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 września 2013 r., na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I ACa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym. 2 UZASADNIENIE Na skutek apelacji pozwanego […] Towarzystwa Ubezpieczeń Spółki Akcyjnej […] w W. od wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 25 maja 2012 r. zasądzającego od pozwanego na rzecz powoda Miasta P. kwotę 669 500 zł z ustawowymi odsetkami, Sąd Apelacyjny w […], wyrokiem z dnia 13 listopada 2012 r. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że oddalił powództwo o zapłatę tej kwoty stanowiącej odszkodowanie za szkodę wyrządzoną wadliwą decyzją Prezydenta miasta P.; w uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd odwoławczy wywiódł, że tego rodzaju ryzyko nie było objęte zawartą przez strony umową ubezpieczenia oc powoda. W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego powód zarzucił naruszenie prawa materialnego, to jest art. 65 § 2 k.c., art. 385 w związku z art. 384 § 1 k.c., art. 91 oraz art. 92 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym, art. 80 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 28, 33 ust. 1 i art. 34 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz art. 268a k.p.a., a także naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 217 § 2 i § 3 oraz art. 233 k.p.c. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Zdaniem skarżącego wynika to z pominięcia przez Sąd Apelacyjny oczywistej intencji i celu umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zawartej między stronami postępowania, która miała objąć przypadki wyrządzenia osobom trzecim szkód majątkowych przez decyzje organów Miasta P.. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z utrwaloną wykładnią art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., wymieniającego oczywistą zasadność skargi kasacyjnej jako przesłankę jej przyjęcia przez Sąd Najwyższy do rozpoznania, oczywista zasadność skargi oznacza dostrzegalną od razu, na pierwszy rzut oka, trafność zarzutów tej skargi, a zatem stan, w którym każdy prawnik, bez przeprowadzania wnikliwej analizy, powinien dojść do wniosku, że zarzuty skarżącego są niewątpliwe, a zaskarżone orzeczenie jaskrawo nieprawidłowe. Chodzi więc, jak to ujął Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 197/02 (OSNC 2004, nr 3, poz. 49), o szczególne, 3 kwalifikowane wypadki naruszenia prawa przez sąd drugiej instancji dostrzegalne w sposób oczywisty dla przeciętnego prawnika. Taka sytuacja w sprawie nie ma miejsca. Umowa ubezpieczenia z dnia 31 grudnia 2003 r. została zawarta między stronami po przeprowadzeniu postępowania w trybie przetargu nieograniczonego. Szczególne warunki ubezpieczenia wymagane przez zamawiającego (powoda) zostały określone w Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia; strony uzgodniły również, że integralną cześć zawartej umowy stanowić będą ogólne warunki ubezpieczeń (owu). Analiza żadnego z powyższych dokumentów nie pozwala jednak na uznanie, bez dokonywania wnikliwej analizy, że zakresem ubezpieczenia objęte były szkody wyrządzone przez wydanie wadliwych decyzji administracyjnych przez upoważnionych pracowników powoda. Z ogólnych warunków ubezpieczenia wynika wprawdzie, że ochroną ubezpieczeniową objęte były szkody osobowe i szkody rzeczowe; te ostatnie zostały jednak zdefiniowane wąsko, jako „powodujące uszkodzenie, zniszczenie lub utratę rzeczy”. W SIWZ przewidziano natomiast szerszy zakres odpowiedzialności ubezpieczyciela, za szkody wyrządzone przez prezydenta P. i innych urzędników, niemniej z wyraźnym wyłączeniem „szkód wynikających z odpowiedzialności cywilnej deliktowej”. W świetle więc powyższego, wobec niemożności stwierdzenia wystąpienia przesłanki oczywistej zasadności skargi w rozumieniu wyżej przedstawionym i przy uwzględnieniu, że w sprawie nie zachodzi nieważność postępowania, którą – zgodnie z art. 39813 § 1 k.p.c. - Sąd Najwyższy bierze pod uwagę z urzędu, należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej powoda do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz na podstawie § 6 pkt 7, oraz § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 461). aw jw