II CSK 147/13

Sygn. akt II CSK 147/13 POSTANOWIENIE Dnia 9 października 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z powództwa N. L. przeciwko E. M. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 października 2013 r., na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt I ACa […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od powódki na rzecz pozwanej kwotę 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Powódka N. L. złożyła do Sądu Najwyższego skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 17 października 2012 r. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powódka podniosła, że skarga jest oczywiście uzasadniona w związku z naruszeniem art. 10 i 104 ustawy prawo wekslowe w zw. z art. 6 i 65 k.c., a nadto w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne. Skarżąca za istotne zagadnienie prawne uznała wątpliwość, „czy w przypadku gdy dłużnik remitenta wekslowego kwestionuje prawidłowość wypełnienia weksla niepełnego poprzez zaprzeczenie nieistnienia stosunku podstawowego i wyłudzenie podpisu pod wekslem (in blanco) i deklaracji wekslowej, to ciężar dowodu wskazanych faktów spoczywa na dłużniku, czy na wierzycielu i w korelacji z abstrakcyjnym charakterem zobowiązania wekslowego”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w ramach tzw. „przedsądu”, jeśli została spełniona choć jedna z przesłanek wskazanych w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c. tj. w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W orzecznictwie utrwalony został pogląd, że przesłanka oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymieniona w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga szczegółowego uzasadnienia z powołaniem się na argumenty prawne odrębne od uzasadnienia merytorycznego skargi, przy czym zasadność skargi powinna być na tle tego uzasadnienia widoczna już na pierwszy rzut oka, bez szczegółowego wgłębiania się w owe wywody prawne (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 czerwca 2008 r., III CSK 110/08, niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 czerwca 2010 r., IV CSK 148/10, niepubl.). Lektura wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i uzasadnienie tego wniosku dowodzi, że pełnomocnik skarżącej w sposób skrótowy – w jednym zdaniu – opisał przesłankę oczywistej zasadności skargi poprzestając w zasadzie na użyciu ustawowego zwrotu. 3 Jak podkreśla się w orzecznictwie skarżący powinien przedstawić argumenty wskazujące na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej i nie może przy tym ograniczyć się do powtórzenia w treści wniosku jednego lub kilku ustawowych sformułowań, lecz obowiązany jest do profesjonalnego prawniczego uzasadnienia i to w kontekście okoliczności faktycznych i prawnych tej sprawy, której skarga kasacyjna dotyczy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 2008 r., II UZ 27/08, niepubl. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 października 2008 r., I PZ 24/08, niepubl.). Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance występowania w sprawie istotnego zagadnienia wymaga wykazania na czym polega „istotność'” zagadnienia prawnego i z jakich względów istnieje potrzeba jego wyjaśnienia przez Sąd Najwyższy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 sierpnia 2006 r., III CZ 47/06, niepubl.). Skarżąca nie uczyniła zadość wskazanemu powyżej wymogowi. Strona składająca skargę kasacyjną i opierająca wniosek o przyjęcie tej skargi do rozpoznania na przesłance występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego powinna zagadnienie to właściwie sformułować z przytoczeniem przepisów prawa, na tle których ono powstało, wskazać argumenty prawne prowadzące do rozbieżnych ocen prawnych oraz wykazać, że zagadnienie to jest istotne, a jego rozstrzygnięcie będzie miało ważne znaczenie dla praktyki sądowej oraz dla rozpoznania i rozstrzygnięcia konkretnej sprawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 lipca 2007 r., sygn. akt III CSK 180/07, niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 2005 r., sygn. akt V CSK 3/05, niepubl.). Trzeba podkreślić, że na etapie wstępnej kontroli skargi określanej mianem przedsądu, Sąd Najwyższy nie bada zarzutów zawartych w uzasadnieniu podstaw merytorycznych skargi. W orzecznictwie funkcjonuje utrwalony pogląd, oparty na regulacji art. 3984 § 2 k.p.c., że wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania winien zawierać odrębne uzasadnienie nawiązujące do określonych przez skarżącego podstaw dla przyjęcia skargi do rozpoznania (por. m.in. 4 postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 czerwca 2010 r., IV CSK 148/10, niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2008 r., V CZ 23/08, niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 października 2005 r., IV CZ 86/05, niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, niepubl.). W związku z tym należy wskazać, że w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania poza ogólnymi sformułowaniami nawiązującymi do zwrotów ustawowych brak jest rozważań prawnych wykazujących na to, że złożona skarga rzeczywiście powinna być przyjęta i rozpoznana przez Sąd Najwyższy. Sąd Najwyższy nie dostrzegł z urzędu uchybień przemawiających za nieważnością postępowania. Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. a contrario, orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. Rozstrzygnięcie o kosztach zawarte w punkcie 2 sentencji postanowienia Sąd Najwyższy oparł o treść art. 39821 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. oraz art. 98 k.p.c. w zw. z § 12 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. Nr 490). aw db