II CSK 178/16

Sygn. akt II CSK 178/16 POSTANOWIENIE Dnia 28 października 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie z powództwa S. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. przeciwko P. Spółce Akcyjnej z siedzibą w L. - Oddział w Ł. o odszkodowanie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 października 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 19 listopada 2015 r., sygn. akt I ACa (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2) zasądza na rzecz pozwanej od powódki kwotę 360,- (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 3984 § 1 i 2 k.p.c. wskazując na jej cechy konstrukcyjne i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia. Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym. W przypadku powołania we wniosku przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. należy sformułować zagadnienie prawne oraz przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 23 listopada 2010 r., II CSK 344/10, nie publ.). Dla skutecznego natomiast powołania w skardze przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Skarżąca przedstawiła jako istotne zagadnienie prawne problem, czy objęcie posiadania przez przedsiębiorstwo służebności odpowiadającej treścią służebności przesyłu, które z dniem 2 lutego 1989 r. mogło prowadzić do zasiedzenia tej służebności, było objęciem posiadania służebności w dobrej wierze. Tak sformułowane zagadnienie należy zakwalifikować, w aspekcie stanu faktycznego ustalonego przez Sąd drugiej instancji, jako zbyt ogólne i wykraczające poza te ustalenia, bo dotyczące posiadania nieruchomości w zakresie tej służebności, niezależnie od jej stanu prawnego. Argumenty przytoczone natomiast w celu uzasadnienia oczywistej zasadności skargi nie 3 wskazują, że popełnione przy ferowaniu zaskarżonego postanowienia uchybienia w zakresie stosowania prawa miały kwalifikowany charakter i nie podlegały różnym ocenom, zwłaszcza w świetle jednolitego poglądu wyrażonego przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia z dnia 21 maja 2015 r., IV CSK 514/14 (nie publ.) oraz w postanowieniach z dnia 12 maja 2016 r., IV CSK 510/15 i IV CSK 509/15 (nie publ.), zgodnie z którym z chwilą uzyskania własności urządzeń przesyłowych, posadowionych na nieruchomościach stanowiących własność Skarbu Państwa, przedsiębiorstwo państwowe uzyskiwało z mocy prawa oraz jako prawo związane z własnością tych urządzeń i obciążające te nieruchomości, służebność gruntową odpowiadającą treścią służebności przesyłu. Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 108 § 1 k.p.c. oraz § 5 pkt 3 i § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2015, poz. 1800). jw