II CSK 214/18

Sygn. akt II CSK 214/18 POSTANOWIENIE Dnia 6 listopada 2018 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Agnieszka Piotrowska w sprawie z wniosku B. P. przy uczestnictwie K. T., S. S., Skarbu Państwa - Starosty P., Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Ł. Terenowy Inspektorat w P. obecnie Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie, T. S., Ł. S., X. Y. i K. S. o rozgraniczenie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 listopada 2018 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego w S. z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt I Ca […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) oddala wniosek Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej o przyznanie kosztów postępowania kasacyjnego od skarżącej wnioskodawczyni. 2 UZASADNIENIE W związku ze skargą kasacyjną wnioskodawczyni B. P. od postanowienia Sądu Okręgowego w S. z dnia 14 czerwca 2017 r., należy podnieść, co następuje: Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji, służącym ochronie interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania prawa, wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa i jurysprudencji oraz eliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym lub orzeczeń oczywiście niezgodnych z prawem. Stosownie do 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Z punktu widzenia funkcji oraz założeń skargi kasacyjnej jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia, rolą „przedsądu” jest wstępna selekcja skarg pod kątem spełniania wymienionych wyżej kryteriów (przyczyn kasacyjnych) kwalifikujących skargę do jej przedstawienia Sądowi Najwyższemu w celu merytorycznego rozpoznania. Skarżąca wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jako oczywiście uzasadnionej „wobec dopuszczenia się przez Sąd Okręgowy szeregu rażących naruszeń prawa materialnego i procesowego”. Oparcie wniosku na przesłance oczywistej zasadności skargi wymaga wykazania przez skarżącego niewątpliwej, widocznej na pierwszy rzut oka (prima facie) bez konieczności pogłębionej analizy zaskarżonego orzeczenia, sprzeczności przyjętej przez Sąd drugiej instancji wykładni lub zastosowania prawa materialnego lub procesowego z brzmieniem przepisów lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, niepubl., z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/07, niepubl., z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08, niepubl., z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08, niepubl. oraz z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, niepubl.). Skarżący powinien zawrzeć w skardze 3 wyodrębniony wywód prawny wskazujący, w czym przejawia się „oczywistość” naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, którego to wywodu zabrakło (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 5 września 2008 r., I CZ 64/08, niepubl. z dnia 19 grudnia 2001 r., IV CS 200/01, niepubl.). Nie wystarczy bowiem odwołanie się przez skarżącego do postaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, albowiem czym innym jest umotywowanie przyczyny kasacyjnej, a czym innym uzasadnienie podstaw kasacyjnych, badanych przez Sąd Najwyższy dopiero na etapie merytorycznego rozpoznawania skargi. Z lakonicznego wywodu zawartego we wniosku o przyjęcie skargi wynika ponadto, że sprowadza się on de facto do kwestionowania przeprowadzonej przez Sąd oceny dowodu z opinii biegłego sądowego. Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do merytorycznego rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). Sąd Najwyższy nie obciążył skarżących kosztami postępowania kasacyjnego na rzecz uczestnika postępowania Skarbu Państwa z uwagi na brak podstaw do odstąpienia od zasady przewidzianej w art. 520 § 1 k.p.c. jw