II CSK 217/17

Sygn. akt II CSK 217/17 POSTANOWIENIE Dnia 13 października 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Zawada w sprawie z powództwa E.S. przeciwko P. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w P. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 października 2017 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 15 września 2016 r., sygn. akt I ACa (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od strony pozwanej na rzecz powódki kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Tak ujęta instytucja tzw. przedsądu jest zgodna z normami konstytucyjnymi, a także ze sformułowanymi 2 przez Radę Europy zaleceniami wprowadzenia środków eliminujących dostęp do sądu najwyższego szczebla. Strona pozwana zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 15 września 2016 r. naruszenie art. 129 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2017 r. poz. 519 ze zm.) w zw. z art. 361 § 1 k.c. oraz naruszenie art. 278 § 1 k.p.c. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. Wniosek o przyjęcie do rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej strona pozwana uzasadniła ziszczeniem się przesłanki, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Podniosła, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne: - potrzeba ustalenia istnienia związku przyczynowego pomiędzy wprowadzeniem obszaru ograniczonego użytkowania a spadkiem wartości nieruchomości w przypadkach, gdy przed wprowadzeniem obszaru ograniczonego użytkowania immisje (hałas) były większe niż po jego wejściu w życie, - potrzeba ustalenia, czy opinia dotycząca „nakładów akustycznych”, sporządzona przez biegłego nieposiadającego wiadomości specjalnych w dziedzinie akustyki może stanowić podstawę rozstrzygnięcia sprawy o naprawienie szkody spowodowanej koniecznością „rewitalizacji akustycznej” nieruchomości. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie objęte podstawami kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić do rozwoju prawa. Kwestie podniesione w skardze kasacyjnej strony pozwanej nie spełniają tych wymagań. Co do związku przyczynowego pomiędzy wprowadzeniem obszaru ograniczonego użytkowania a obniżeniem wartości nieruchomości w przypadkach, gdy przed wprowadzeniem obszaru ograniczonego użytkowania immisje (hałas) były większe niż po jego wejściu w życie, Sąd Najwyższy już wielokrotnie 3 się wypowiadał. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego (por. wyroki z dnia 6 maja 2010 r., II CSK 602/10, z dnia 25 maja 2012 r., I CSK 509/11, z dnia 21 sierpnia 2013 r., II CSK 578/12), ograniczenie prawa własności spowodowane ustanowieniem obszaru ograniczonego użytkowania jest tylko jednym z elementów składających się na szkodę w rozumieniu art. 129 ust. 2, ale szkody tej nie wyczerpuje. Także kwestia odnosząca się do opinii biegłego nie ma cech wymaganych przez art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Ocena środka dowodowego w postaci opinii biegłego przysługuje sądowi (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 2017 r., II CSK 858/16), a Sąd Apelacyjny trafnie wyjaśnił, że nie było podstaw do powołania kolejnego biegłego, z dziedziny akustyki, skoro biegły sądowy J. W. nie dokonywał samodzielnych ustaleń w zakresie akustyki, lecz opierał się w tym względzie na założeniach uchwały Sejmiku. Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3, art. 99 oraz art. 108 § 1 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz § 2 pkt 6 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2015. 1804 ze zm.). aj