II CSK 235/17

Sygn. akt II CSK 235/17 POSTANOWIENIE Dnia 19 października 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Agnieszka Piotrowska w sprawie z powództwa K. G. przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej "Ł." w Ł. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 października 2017 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 4 listopada 2016 r., sygn. akt I ACa (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania 2) nie obciąża powoda kosztami postępowania kasacyjnego na rzecz strony pozwanej. UZASADNIENIE W związku z wniesieniem przez powoda K. G. od wyroku Sądu Apelacyjnego należy podnieść, co następuje: Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji silnie nacechowanym pierwiastkiem publicznoprawnym, a jej rolą nie jest korygowanie wszelkich orzeczeń sądowych zawierających ewentualne uchybienia, ponieważ tę funkcję realizują zwyczajne środki zaskarżenia i skarga o wznowienie postępowania. Skarga kasacyjna służy ochronie interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania prawa, wkład Sądu Najwyższego 2 w rozwój jurysprudencji i prawa pozytywnego oraz eliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym lub orzeczeń oczywiście niezgodnych z prawem. Taka konstrukcja i rola skargi kasacyjnej powoduje konieczność poddania jej kontroli wstępnej pod kątem spełniania kryteriów kwalifikujących do przedstawienia skargi Sądowi Najwyższemu w celu merytorycznego rozpoznania. Stosownie do 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych, budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł na jej oczywistej zasadności, co obligowało go do wykazania kwalifikowanego naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, widocznego prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej i bez wnikania w szczegóły sprawy. Przesłanka ta występuje w sytuacji ewidentnego naruszenia prawa, którego stwierdzenie nie wymaga dokonywania pogłębionej analizy i studiowania akt sprawy (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, nie publ., z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/07, nie publ., z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08, nie publ., z dnia 21 maja 2008 r., nie publ., I UK 11/08, z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, nie publ.). Powód podniósł, że skarga jest oczywiście uzasadniona co najmniej w zakresie oczywistego naruszenia art. 102 k.p.c. polegającego na obciążeniu go kosztami postępowania apelacyjnego, a także ze względu na nieuprawnioną zmianę podstawy powództwa, brak audytu mieszkania, brak jego rzetelnej wyceny, jego dewastację, ze względu na subiektywny i przewlekły proces przed Sądem Okręgowym w Ł. oraz zaniżoną kwotę odszkodowania. Wskazana przez skarżącego przyczyna nie występuje w konfrontacji z treścią uzasadnienia zaskarżonego wyroku, a sposób jej motywacji wskazuje nie tyle na istnienie widocznych prima vista kwalifikowanych uchybień wskazanym w skardze normom prawa materialnego i procesowego, ile na kwestionowanie przeprowadzonej przez Sąd oceny dowodów i poczynionych na ich 3 podstawie ustaleń faktycznych oraz na brak akceptacji przez powoda oddalenia powództwa. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji. Sąd Najwyższy nie obciążył powoda kosztami postępowania kasacyjnego z uwagi na to, że w złożonej odpowiedzi na skargę pozwany nie wniósł o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania, a nadto z uwagi na sytuację majątkową i życiową skarżącego. jw