II CSK 277/21

Sygn. akt II CSK 277/21 POSTANOWIENIE Dnia 30 grudnia 2021 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Dończyk w sprawie z powództwa J. G. przeciwko P. M. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 grudnia 2021 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 17 grudnia 2020 r., sygn. akt I AGa (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 8 117 (osiem tysięcy sto siedemnaście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Określone w art. 3984 § 2 wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie 2 i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które – zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. - będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. W skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 17 grudnia 2020 r. powód J.G. oparł wniosek o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej na przesłance określonej przez art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Odwołując się do treści wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania stwierdzić należy, że nie zostały przez skarżącego przedstawione wystarczające motywy pozwalające na uznanie, iż skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Podkreślenia bowiem wymaga, że wyróżniona w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zachodzi wtedy, gdy zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej wynika prima facie, bez głębszej analizy prawnej. Dotyczy to więc jedynie uchybień przepisom prawa materialnego albo procesowego, zarzucanym sądowi drugiej instancji w skardze kasacyjnej, o charakterze elementarnym polegających w szczególności na oparciu rozstrzygnięcia na wykładni przepisu oczywiście sprzecznej z jednolitą i ugruntowaną jego wykładnią przyjmowaną w orzecznictwie i nauce prawa, na zastosowaniu przepisu, który już nie obowiązywał względnie na oczywiście błędnym zastosowaniu określonego przepisu w ustalonym stanie faktycznym. Uwzględniając powyższe ustalenia co do istoty przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej na podstawie art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. stwierdzić należy, że na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej nie wskazuje powiązana przez skarżącego z zarzutem naruszenia art. 65 § 2 k.c. teza, że Sąd drugiej instancji dokonał wadliwej wykładni § 12 ust. 1 pkt 2 spornej umowy. Skarżący twierdzi, że określony w § 12 umowy termin odstąpienia od umowy należało wyłożyć w świetle dyrektyw z art. 65 § 2 k.c. w ten sposób, że ów termin uwzględniał dni wolne od pracy. Powoływanie się skarżącego na zarzut naruszenia art. 65 § 2 k.c. w żadnej mierze nie wskazuje na oczywistą wadliwość wykładni stosownego postanowienia, która została przeprowadzona przez Sąd Apelacyjny, stanowi bowiem jedynie polemikę skarżącego ze sposobem wykładni tego postanowienia umowy dokonaną przez 3 Sąd drugiej instancji w żadnej mierze nie wykazującej oczywistego naruszenia przez Sąd drugiej instancji art. 65 § 2 k.c. przy uwzględnieniu dorobku orzecznictwa i nauki prawa dotyczącego sposobu wykładni tego przepisu. Za oczywistą zasadnością wniesionej skargi kasacyjnej nie przemawia także powoływanie się przez skarżącego na naruszenie art. 233 § 1 w zw. z art. 391, art. 382 k.p.c. Stosownie do art. 3933 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Skonstruowanie więc zarzutu wypełniającego podstawę skargi kasacyjnej z art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c. na podstawie naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. powoduje, że w tej części skarga kasacyjna jest nieskuteczna, gdyż wykracza poza granicę kontroli kasacyjnej Sądu Najwyższego. Bezpodstawne jest również twierdzenie, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Apelacyjny nie zawarł szczegółowego wywodu obejmującego wszystkie zarzuty zgłoszone w apelacji powoda. W orzecznictwie Sądu Najwyższego konsekwentnie przyjmuje się, że z art. 378 § 1 k.p.c. nie wynika konieczność osobnego omówienia przez sąd w uzasadnieniu orzeczenia każdego argumentu podniesionego w apelacji. Za wystarczające należy uznać odniesienie się do sformułowanych w apelacji zarzutów i wniosków w sposób wskazujący na to, że zostały one przez sąd drugiej instancji w całości rozważone przed wydaniem orzeczenia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 października 2020 r., V CSK 215/20, nie publ. oraz wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 24 marca 2010 r., V CSK 296/09, z dnia 26 kwietnia 2012 r., III CSK 300/11, OSNC 2012, nr 12, poz. 144 i z dnia 4 września 2014 r., II CSK 478/13, OSNC-ZD 2015, nr D, poz. 64). Ponieważ podstawą oceny zarzutów materialnoprawnych podniesionych w skardze kasacyjnej w odniesieniu do orzeczenia Sądu drugiej instancji są ustalenia faktyczne stanowiące podstawę zaskarżonego wyroku (art. 39813 § 2 k.p.c.) nie można przyjąć, aby skarga kasacyjna była oczywiście uzasadniona skoro z poczynionych ustaleń wynika, że strona powodowa w toku postępowania nie wykazała, aby zaistniały okoliczności uzasadniające odstąpienie od umowy przez powoda na podstawie § 12 ust. 2 umowy, tj. aby strona pozwana przerwała prace i przerwa ta (jednorazowo) trwała dłużej niż 7 dni. 4 Wskazać należy, że nie zachodzi również nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę – w granicach zaskarżenia - z urzędu (art. 39813 § 1 k.p.c.). Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). W przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 108 § 1, art. 391 § 1, art. 39821 k.p.c., ustalając ich wysokość na podstawie § 15 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 oraz § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (jedn. tekst: Dz.U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.).