II CSK 339/14

Sygn. akt II CSK 339/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 grudnia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosław Bączyk w sprawie z powództwa D. L. przeciwko Skarbowi Państwa - Dyrektorowi Zakładu Karnego w W. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 grudnia 2014 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 11 września 2013 r., sygn. akt I ACa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. nie obciąża powoda kosztami postępowania kasacyjnego; 3. przyznaje od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w […] radcy prawnemu Ł. O. kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) zł powiększoną o stawkę podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi w postępowaniu kasacyjnym. 2 UZASADNIENIE Powód złożył skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 11 września 2013 r. w części dotyczącej oddalenia powództwa ponad 900 zł i oddalenia apelacji powoda ponad tę kwotę (pkt I ppkt 2 i pkt II zaskarżonego wyroku). Rozstrzygnięcie to zapadło w wyniku apelacji wniesionej od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 24 stycznia 2013 r. W skardze podnoszono zarzuty naruszenia art. 448 k.c. i art. 231 k.p.c. Skarżący stwierdzał, że skarga powinna zostać przyjęta do rozpoznania jako oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; pkt I skargi). Wnosił jednocześnie o zmianę zaskarżonego wyroku przez uwzględnienie złożonej w sprawie skargi, ewentualnie – o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Analizując treść uzasadnienia wyroków obu Sądów meriti, treść skargi kasacyjnej oraz zawartą w niej motywację wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, odpowiedź na skargę kasacyjną strony pozwanej, Sąd Najwyższy stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie o zadośćuczynienie – wbrew stanowisku skarżącego – nie wystąpiła przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, przewidziana w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Sąd Apelacyjny, przyjmując istnienie podstaw odpowiedzialności pozwanego (naruszenie dóbr osobistych powoda przebywającego w przeludnionej celi i dopuszczenie w ten sposób do dolegliwości wykraczających poza dolegliwości związane z odbywaniem kary pozbawienia wolności), rozważał także zakres doznanej przez powoda krzywdy (s. 8-10 uzasadnienia zaskarżonego wyroku) w celu określenia właściwej kwoty należnego powodowi zadośćuczynienia. W świetle ustaleń faktycznych dokonanych przez oba Sądy meriti, nie sposób twierdzić, że przyznana przez Sąd Apelacyjny kwota zadośćuczynienia nie pełni swojej zasadniczej funkcji kompensacyjnej. Nie można też kwestionować przyjętych przez Sąd Apelacyjny kryteriów określenia (m.in. naturalny dyskomfort socjalny w związku odbywaniem kary pozbawienia wolności, 3 status powoda jako recydywisty penitencjarnego, wygórowany rozmiar żądanego zadośćuczynienia). Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej powoda do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). Nie obciążono powoda kosztami postępowania kasacyjnego (art. 102 k.p.c.). O kosztach pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu orzeczono stosownie do art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 6, 12 i 17 rozporządzenia MS z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (…) (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.). [aw]