II CSK 347/14

Sygn. akt II CSK 347/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 grudnia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosław Bączyk w sprawie z powództwa D. P. przeciwko Skarbowi Państwa - Wojewodzie […] o zadośćuczynienie i rentę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 grudnia 2014 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 21 stycznia 2014 r., sygn. akt I ACa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. nie obciąża powoda kosztami postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Powód złożył skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 21 stycznia 2014 r. Wyrok ten zapadł w wyniku wniesienia apelacji przez powoda, od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 29 maja 2013 r., w którym oddalono powództwo powoda skierowane przeciwko Skarbowi Państwa – Wojewodzie […] o zadośćuczynienie i rentę miesięczną. W skardze wskazano na naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 417 § 1 k.c. (w brzmieniu sprzed dnia 1 czerwca 2014 r.), art. 419 k.c., art. 5 k.c. Podniesiono także zarzut naruszenia art. 231 k.p.c. Motywując wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący stwierdził, że skarga jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Analizując treść uzasadnienia wyroków Sądów meriti, treść skargi kasacyjnej i zawartą w niej prawną motywację wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, Sąd Najwyższy stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie występuje przesłanka przyjęcia skargi do rozpoznania, przewidziana w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Kwestia oczywistości skargi powinna być oceniana, oczywiście, z punktu widzenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sądy meriti (art. 3933 § 3 k.p.c.). Skarżący nie kwestionował tego, że jako podstawa ewentualnej odpowiedzialności deliktowej Skarbu Państwa – Wojewody […] mógł być przepis art. 417 k.c. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 września 2004 r. W świetle dokonanych ustaleń faktycznych nie było podstaw do przypisania winy funkcjonariuszom Skarbu Państwa (zakładu leczniczego) w związku z przetaczaniem u powoda krwi w Szpitalu w R. w 1991 r., skoro możliwość w ogóle przeprowadzenia badań na obecność wirusa HCV powstała dopiero w 1992 r. Przytoczone przez Sąd Apelacyjny okoliczności (w ostatnim fragmencie uzasadnienia zaskarżonego wyroku) na pewno przeczą stanowisku powoda o „rażącym naruszeniu art. 419 k.c. przez jego niezastosowanie”. Sąd Apelacyjny miał uzasadnione podstawy do tego, aby przyjąć, że w okolicznościach danej 3 sprawy powoływanie się przez stronę pozwaną na zarzut przedawnienia roszczenia odszkodowawczego nie stanowiło nadużycia prawa w rozumieniu art. 5 k.c. Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi powoda do rozpoznania O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do postanowienia art. 102 k.p.c. [aw]