II CSK 360/14

Sygn. akt II CSK 360/14 POSTANOWIENIE Dnia 18 grudnia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Katarzyna Tyczka-Rote w sprawie z wniosku G. H. przy uczestnictwie A. H. o podział majątku wspólnego, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 grudnia 2014 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt VII Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i oddala wniosek wnioskodawcy o zasądzenie od uczestniczki kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 26 września 2013 r. Sąd Okręgowy w K. zmienił postanowienie Sądu Rejonowego w D. z dnia 20 grudnia 2012 r. w ten sposób, że z punktu 1 usunął podpunkt 10 dotyczący kwoty 90 000 funtów brytyjskich i ogólną wartość majątku podlegającego podziałowi ustalił na 172 170 zł. W skardze kasacyjnej uczestniczka zarzuciła naruszenie art. 382 k.p.c., art. 328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., art. 233 k.p.c. w zw. z art. 231 k.p.c., art. 328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna ukształtowana została w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa i jednolitości wykładni oraz usunięcie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń nie satysfakcjonujących stron. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny sprawy przedstawionej mu ze skargą kasacyjną. Zakres przeprowadzanego badania jest ograniczony do kontroli, czy w sprawie ujawniły się przewidziane w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c. okoliczności przemawiające za przyjęciem skargi do rozpoznania. We wniosku powołano przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. W ocenie skarżącej, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ponieważ zaskarżony wyrok narusza interes uczestniczki, stwarzając fikcję prawną na jej niekorzyść poprzez uznanie, że w trakcie małżeństwa, strony prowadzące prężnie prosperujące przedsiębiorstwo, nie mogły odłożyć oszczędności w wysokości 90 000 funtów. W orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowany jest pogląd, że uzasadnienie oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga powołania się na kwalifikowaną postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego i przeprowadzania wywodu zmierzającego do wykazania tej wadliwości. Oczywistość naruszenia ma miejsce wówczas, gdy jest ono widoczne 3 prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby badania szczegółów czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę przepisów i doszukiwania się ich znaczenia. O przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania nie decyduje przy tym samo oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego przez sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (por. orzecznictwo przytoczone w motywach postanowienia Sądu Najwyższego z 6 listopada 2012 r., III SK 16/12, Lex nr 1232793). Podniesione przez skarżącą zarzuty procesowe nie uzasadniają stanowiska o oczywistej zasadności jej skargi. Istotna część zarzutów dotyczy naruszenia przez Sąd Okręgowy art. 233 i art. 231 k.p.c. poprzez poczynienie błędnych, zdaniem skarżącej ustalań faktycznych. Tymczasem kwestionowanie ustaleń faktycznych i oceny dowodów w postępowaniu kasacyjnym jest niedopuszczalne (art. 3983 § 3 k.p.c.). Z kolei zarzuty wytykające nieprawidłowości w sporządzeniu uzasadnienia przez Sąd Okręgowy pomijają rzeczywistą treść uzasadnienia Sądu drugiej instancji, która - jakkolwiek jest lapidarna - zawiera jednak podstawowe elementy pozwalające na odczytanie jakie były motywy odmiennej oceny dowodów dokonanej przez Sąd odwoławczy i jaki materiał dowodowy był przez ten Sąd poddany ocenie. Z tych przyczyn przesłanka oczywistej zasadności skargi nie została wykazana. Okoliczności sprawy nie wskazują także na występowanie innych przesłanek przedsądu (art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c.). Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do merytorycznego rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego wynika z treści art. 39821 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1, art. 13 § 2 i art. 520 § 1 k.p.c. [aw]