II CSK 380/15

Sygn. akt II CSK 380/15 POSTANOWIENIE Dnia 14 stycznia 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Kozłowska w sprawie z powództwa P. […] Spółki Akcyjnej z siedzibą w P. przeciwko Miastu Ł. o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 stycznia 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 18 marca 2015 r., sygn. akt I ACa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym. UZASADNIENIE Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). W sprawie nie występuje przyczyna pozwalająca na przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jakkolwiek skarżący powołał się na występowanie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.). Zagadnieniem tym w ocenie skarżącego jest „kwestia możliwości zastosowania art. 207 ustawy o 2 gospodarce nieruchomościami w sytuacji gdy z roszczeniem o zawarcie umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste zwraca się następca prawny -następstwo ogólne pod tytułem ogólnym o charakterze sukcesji uniwersalnej”. Zagadnieniem (nie) przysługiwania roszczenia z art. 207 u.g.n. następcy prawnemu posiadacza nieruchomości zajmował się Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 15 lutego 2012 r. I CSK 230/11 (nie publ.). Uzasadnienie szczegółowo wyjaśnia przesłanki podmiotowe i przedmiotowe tego roszczenia. Brak podstaw do przyjęcia, że dokonana przez Sąd Najwyższy wykładnia art. 207 u.g.n. jest wadliwa bądź nieaktualna, a w każdym razie skarżący nie przedstawił wystarczających argumentów jurydycznych pozwalających stwierdzić, że istnieje rzeczywista potrzeba ponownego zajęcia przez Sąd Najwyższy stanowiska w tej materii. Tak więc przedstawione zagadnienie nie stanowiło wystarczającej podstawy do przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w związku z § 6 pkt 7 i § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.). l.n