II CSK 380/18

Sygn. akt II CSK 380/18 POSTANOWIENIE Dnia 31 stycznia 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Katarzyna Tyczka-Rote w sprawie z powództwa "S." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. przeciwko "R." Spółce Jawnej w likwidacji z siedzibą w R., S. R. i S. F. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 31 stycznia 2019 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej S. F. oraz "R." Spółki Jawnej w likwidacji z siedzibą w R. od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 16 listopada 2017 r., sygn. akt I ACa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od pozwanych solidarnie na rzecz powódki kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Pozwany „R.” sp. jawna w likwidacji z siedzibą w R. oraz S. F. wnieśli skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 16 listopada 2017 r., oddalającego ich apelacje od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 9 lutego 2017 r. Sąd Okręgowy w sprawie z powództwa „S.” spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. przeciwko „R.” Spółce jawnej w likwidacji w R., S. R. i S. 2 F. zasądził solidarnie od pozwanych na rzecz powódki kwotę 95 000 zł z odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia 26 września 2013 r. do dnia zapłaty i rozstrzygnął o zasadach ponoszenia kosztów procesu. Sąd ustalił, że pozwani S. R. i S. F. są wspólnikami spółki „R.” sp. jawna w R., w której powódka zamówiła wykonanie i wyposażenie łodzi - jachtu F., zgodnie ze specyfikacją techniczną załączoną do oferty zaakceptowanej przez obydwie strony, za cenę brutto wynoszącą 283.987,74 zł. W protokole zdawczo-odbiorczym jachtu uzgodniono, że 24 lutego 2013 r. jacht zostanie przekazany kupującemu i korzystającemu. Protokół podpisali kupujący – V. S.A. w W. i sprzedawca „R.” sp. jawna w R., ponieważ jacht przeznaczony był do oddania go w leasing powódce. Ostatecznie po zakończeniu budowy i uiszczeniu zapłaty, jacht został 26 kwietnia 2013 r. wydany powódce. Powódka nie otrzymała jednak instrukcji obsługi łodzi, ani też dokumentacji technicznej. Nie przeprowadzono też przeszkolenia. W dniu wydania jachtu wykonano próbny rejs, w trakcie którego ujawniono szereg wad o charakterze konstrukcyjnym oraz wykończeniowym. Pomimo kolejnych wezwań pozwana nie naprawiła jachtu. Sądy obu instancji przyjęły, iż powódka była uprawniona do żądania obniżenia ceny dzieła o dochodzoną kwotę 95 000 zł, odpowiadającą wartości prac naprawczych, niezbędnych do usunięcia wad. Jako podstawę solidarnej odpowiedzialności pozwanych Sądy wskazały przepis art. 22 § 2 k.s.h. W skardze kasacyjnej pozwany zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego i wskazał art. 6 k.c. w zw. z art. 233 § 1 i art. 382 k.p.c. Domagał się uchylenia zaskarżanego wyroku w całości i przekazania sprawy Sądowi drugiej instancji lub innemu sądowi równorzędnemu do ponownego rozpoznania - w tym do orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwanych powód wniósł o wydanie postanowienia odmawiającego przyjęcia tej skargi do rozpoznania ewentualnie o jej oddalenie oraz o zasądzenie od pozwanych na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Sąd Najwyższy zważył co następuje: 3 Skarga kasacyjna ukształtowana została w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako środek odwoławczy o szczególnym charakterze, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa i jednolitości wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń nie satysfakcjonujących stron. Realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowionego w art. 3989 k.p.c., w ramach którego Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny sprawy przedstawionej mu ze skargą kasacyjną. Zakres przeprowadzanego badania jest ograniczony do kontroli, czy w sprawie występują przewidziane w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c. okoliczności uzasadniających przyjęcie skargi do rozpoznania. Skarżący uzasadnił potrzebę przyjęcia skargi do rozpoznania wystąpieniem przesłanki przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. to znaczy występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, które ujął w pytaniu: „czy strona negująca twierdzenia przeciwnika procesowego oparte na opinii biegłego nie odpowiadającej na pytanie zakreślone w tezie dowodowej, dotkniętej brakami w postaci jej nielogiczności i niekompletności (…) ponosi ciężar dowodu w takim stopniu, który zobowiązuje ją do zgłoszenia wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego i nie jest wystarczającym powołanie się na wady opinii, w sposób który nie stanowi kwestionowania wiadomości specjalnych, do których odwołuje się biegły a opiera się o występujące w niej wady w zakresie samych założeń i nielogiczności, co sprowadza się do ustalenia jaki jest zakres ciężaru dowodu w postępowaniu cywilnym wynikającego z reguły ustanowionej przepisem art. 6 k.c. i jaki jest zakres swobody w ocenie dowodów przez Sąd zarówno I instancji jak i w związku z treścią przepisu art. 382 k.p.c. przez Sąd II instancji, i kiedy Sąd zobowiązany jest do rozważenia konieczności dopuszczenia dowodu z opinii biegłego z urzędu”. Wskazanie zagadnienia prawnego uzasadniającego wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej powinno nastąpić przez określenie przepisów prawa, w związku z którymi zostało sformułowane i wskazaniu argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Sformułowanie istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. powinno przybrać postać porównywalną z formułowaniem 4 zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości, o którym stanowi na przykład art. 390 § 1 k.p.c. Chodzi więc o przedstawienie wyraźnych wątpliwości co do określonego przepisu (normy) lub zespołu przepisów (norm), albo pewnej instytucji prawnej. Sformułowane zagadnienie winno odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni, a którego wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy przyczyni się do rozwoju jurysprudencji i prawa pozytywnego. 24 kwietnia 2014 r., I CSK 510/13, nieopubl., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2018 r., IV CSK 589/17, LEX nr 2497716). Skarżący powinien także przedstawić argumentację jurydyczną uzasadniającą tezę o możliwości rozbieżnych ocen prawnych w związku ze stosowaniem przepisów, na tle których zagadnienie powstało, a samo zagadnienie powinno być ponadto "istotne" z uwagi na wagę przedstawionego przez skarżącego problemu interpretacyjnego dla systemu prawa (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 2 października 2001 r., I PKN 129/01, OSNP 2003, Nr 18, poz. 436). Wskazane przez skarżącego zagadnienie prawne, nie nosi znamion istotności w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Opiera się na krytyce opinii biegłego, sugerowaniu, że opinia ta - pozytywnie oceniona przez Sądy obu instancji - była nielogiczna i zawierała wady w zakresie swoich założeń, a dowód z kolejnej opinii powinien zostać przeprowadzony z urzędu. Zważywszy, że zgodnie z postanowieniem art. 3983§ 3 k.p.c. zarzuty dotyczące oceny dowodów i ustalania faktów nie mogą być podstawą skargi kasacyjnej, Sąd Najwyższy nie mógłby badać zasadności oceny opinii dokonanej przez Sąd odwoławczy. Problemy obowiązków dowodowych i przesłanek koniecznych, by sądowi można było postawić zarzut naruszenia prawa procesowego z powodu nieprzeprowadzenia dowodu z urzędu zostały już wielokrotnie wyjaśnione (por. np. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 1997 r., I CKN 244/97, OSNC 1998/3/52, czy z dnia 11 grudnia 2014 r., IV CA 1/14, OSN 2015/12/149) i nie wymagają dalszej interpretacji, przynajmniej na potrzeby niniejszej sprawy, w której nie zachodzą szczególne, nieomówione dotąd problemy. Uniemożliwia to uznanie przedstawionego zagadnienia prawnego za przesłankę uzasadniająca przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Z tych przyczyn Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia tej skargi do rozpatrzenia(art. 3989 § 2 k.p.c.). 5 O kosztach postępowania Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 oraz art. 99 i art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. w zw. z w zw. z § 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, Dz. U. z 2015 r., poz. 1800. jw