II CSK 387/17

Sygn. akt II CSK 387/17 POSTANOWIENIE Dnia 6 grudnia 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Kozłowska w sprawie z powództwa I.L. i A.L. przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej w S. o uchylenie uchwały i zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 grudnia 2017 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 13 października 2016 r., sygn. akt I ACa (...), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od pozwanej na rzecz powódki A.L. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym. UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna może zostać przyjęta do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Wymienione, kwalifikowane, przesłanki wskazują, że przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione jedynie wtedy, gdy realizuje ona swą funkcję 2 publicznoprawną, pozostawiając interes prywatny strony na drugim planie. Podkreślenia wymaga, że Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę kasacyjną, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia. Pozwana powołała przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., to jest oczywistą zasadność skargi kasacyjnej. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego przesłanka ta występuje wówczas, gdy kwestionowane orzeczenie może być zakwalifikowane, jako bezprawne. Taka ocena musi być dokonana wprost, bez wnikliwej analizy, czyli ewidentna wadliwość orzeczenia powinna być widoczna od razu, dla każdego przeciętnego prawnika. Potrzeba wyeliminowania z obrotu orzeczeń naruszających elementarne reguły porządku prawnego jest niewątpliwa. Dla stwierdzenia, że w sprawie tak rozumiana przesłanka wystąpiła skarżący powinien był wskazać konkretne, naruszone przez sąd przepisy, a także powinien był przytoczyć odpowiednie argumenty wyjaśniające, dlaczego te przepisy zostały, jego zdaniem, w ewidentny sposób naruszone (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 września 2013 r., III SK 4/13, nie publ.). W badanej sprawie skarżąca ograniczyła się do zdawkowego zasygnalizowania nieprawidłowości, jakich, w jej ocenie, dopuścił się Sąd Apelacyjny oceniając stan faktyczny sprawy oraz opinię biegłej. Nie wskazała jednak naruszeniem, jakich konkretnie przepisów prawa skutkowało, wadliwe w ocenie skarżącej, działanie Sądu odwoławczego, przy czym stanowisko to nie zostało poparte argumentacją jurydyczną. W konsekwencji, mając na uwadze motywy Sądu Apelacyjnego i treść wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, brak podstaw do stwierdzenia, że skarżąca skutecznie wykazała kwalifikowane, niewątpliwe i widoczne prima facie naruszenie przepisów prawa. Ubocznie zauważa się, że niedopuszczalne jest oparcie procesowej podstawy skargi kasacyjnej na zarzutach naruszenia przepisów dotyczących ustalania faktów i oceny dowodów, o czym wprost stanowi art. 3983 § 3 k.p.c., co oznacza niedopuszczalność kwestionowania, z powołaniem się na naruszenie art. 233 § 1 k.p.c., ustaleń faktycznych. Sąd Najwyższy wielokrotnie wskazywał, że art. 233 § 1 k.p.c. jako dotyczący oceny dowodów nie może 3 stanowić uzasadnionej podstawy skargi kasacyjnej (por. m.in. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2005 r. III CSK 13/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 76; z dnia 26 kwietnia 2006 r. V CSK 11/06; z dnia 10 czerwca 2014 r. I PK 309/13; postanowienie z dnia 27 września 2013 r. V CSK 574/12 - nie publ.). Z uwagi na powyższe, należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w związku z § 8 ust. pkt 1 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804). jw