II CSK 434/18

Sygn. akt II CSK 434/18 POSTANOWIENIE Dnia 12 lipca 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z wniosku D.M. przy uczestnictwie P. Spółki Akcyjnej w K. o ustanowienie służebności przesyłu, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 lipca 2019 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w P. z dnia 30 stycznia 2018 r., sygn. akt XV Ca (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od wnioskodawcy na rzecz uczestniczki kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie wnioskodawca wniósł skargę kasacyjną, a jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania powołał się wyłącznie na oczywistą zasadność skargi. Ma ona wynikać stąd, że niedopuszczalne było zastosowanie wykreowanej w orzecznictwie Sądu Najwyższego w 2003 r. normy prawnej co do możliwości zasiedzenie służebności gruntowej o treści służebności przesyłu dla stanów prawnych sprzed 2003 r. Skarga nie jest jednak oczywiście uzasadniona z tego względu, choć oczywiście skarżąca może nie podzielać w tej kwestii stanowiska Sądu Najwyższego. Jest bowiem jasne, po pierwsze, że Sąd Najwyższy nie tworzy norm prawnych, a jedynie odczytuje ich treść z przepisu. Oznacza to, że bez względu na moment, w którym Sąd Najwyższy wyraźnie sformułuje treść konkretnej normy prawnej, należy przyjąć, że w systemie prawnym była ona odtąd, odkąd były w nim przepisy, które posłużyły Sądowi Najwyższemu na zdekodowanie tej normy prawnej. Prawidłowo zatem norma prawna wprost wskazana co do treści przez Sąd Najwyższy w 2003 r. stosowana jest w odniesieniu do wcześniejszych stanów faktycznych – Sąd II instancji nie dokonał oczywiście nieprawidłowej prawa ani nie zastosował go w sposób oczywiście nieprawidłowy. W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. aj 3