II CSK 465/14

Sygn. akt II CSK 465/14 POSTANOWIENIE Dnia 4 marca 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie z powództwa Miasta Ł. przeciwko D. M. i W. M. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 marca 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej pozwanych od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 29 stycznia 2014 r., sygn. akt III Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 398 4 k.p.c. wskazując na cechy konstrukcyjne skargi i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia (art. 3984 § 2 k.p.c.). Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym. Dla skutecznego powołania w skardze przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Skarga jest oczywiście uzasadniona, jeżeli bez wątpliwości nastąpiły podnoszone w niej uchybienia lub gdy jest pewne, że miały one wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia lub też podniesione zarzuty oczywiście uzasadniają wniesioną skargę. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie do rozpoznania skargi pozwanych, nie daje podstaw do takiej oceny, nie określa bowiem, które przepisy zostały, ich zdaniem, naruszone i nie przedstawia odrębnej, pogłębionej argumentacji prawnej wskazującej na kwalifikowany charakter naruszenia. Skarżący podnieśli jedynie argumenty o charakterze ogólnym zmierzające do uzasadnienia tezy o ich pokrzywdzeniu i wprowadzeniu w błąd przez powoda, przy czym nie odnieśli się do ustalonego w tym zakresie poglądu Sądu Najwyższego, że obowiązek zwrotu kwoty równej bonifikacie ma źródło bezpośrednio w ustawie i powstaje z chwilą spełnienia się przesłanek z art. 68 ust. 2 u.g.n., co czyni irrelewantną dla rozstrzygnięcia zarówno okoliczność pominięcia w umowie zastrzeżenia o obowiązku jej zwrotu, jak i treści rokowań pomiędzy stronami (wyrok z dnia 7 lipca 2011 r., II CSK 683/10, z dnia 25 sierpnia 2011 r., II CSK 640/11- nie publ.). Ponadto ocena o zakwalifikowaniu określonej sytuacji jako szczególnie uzasadnionego przypadku uzasadniającego zastosowanie art. 5 k.c. jest dokonywana przez sąd w granicach 3 jego dyskrecjonalnej władzy. Z uzasadnienia rozstrzygnięcia wydanego w niniejszej sprawie wynika, że Sąd drugiej instancji uznał, iż w sprawie nie istnieją szczególne okoliczności, które przemawiałyby za zastosowaniem tego przepisu, a skarżący nie przedstawili skutecznych argumentów, które mogłyby tę ocenę zakwestionować w sposób oczywisty. Mając na uwadze uzasadnienie wniosku o przyjęcie do rozpoznania skargi na tle motywów zaskarżonego wyroku i podstaw tej skargi, zawierającej niedopuszczalny w świetle art. 3983 § 3 zarzut dotyczący oceny dowodów, brak jest podstaw do stwierdzenia oczywistej wadliwości zaskarżonego orzeczenia, a w konsekwencji uznania, że prima facie zachodzi oczywistość zasadność skargi kasacyjnej. Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania ( art. 3989 § 2 k.p.c.).