II CSK 467/14

WyrokIzba Cywilna2015-03-05

Skład orzekający: Zbigniew Kwaśniewski

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga kasacyjna spełnia przesłanki przyjęcia jej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 1 pkt 1 lub pkt 4 k.p.c.?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, gdy skarżący nie uzasadnił przekonywująco wystąpienia przesłanki istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) ani oczywistej zasadności skargi (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). Powielanie zarzutów z podstaw kasacyjnych i brak argumentów na rzecz oczywistej zasadności nie stanowi podstawy do przyjęcia skargi.
Stan faktyczny
Wnioskodawcy domagali się ustanowienia służebności przesyłu. Uczestnik postępowania złożył skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego. Sąd Najwyższy rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt II CSK 467/14 POSTANOWIENIE Dnia 5 marca 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Kwaśniewski w sprawie z wniosku Z. O. i A. O. przy uczestnictwie P. […] Spółki Akcyjnej w K. o ustanowienie służebności przesyłu, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 marca 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w P. z dnia 30 stycznia 2014 r., sygn. akt IV Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE W skardze kasacyjnej uczestnika nie zostało w sposób przekonywający uzasadnione wystąpienie przesłanki przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Skarżący na s. 6 - 7 nie przedstawił jednoznacznych argumentów prawnych mających przekonać, że wskazane kwestie wykładni art. 308 i 309 k.p.c., będące już przedmiotem wcześniejszych wypowiedzi Sądu Najwyższego, mogą być uznane za zagadnienia „istotne” w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. (v. wyroki SN: z dnia 25 kwietnia 2002 r., I CKN 1572/99 i z dnia 14 lutego 2007 r., II CSK 401/06). Powołanie się na oczywistą zasadność skargi (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), na s. 4 - 6, poprzestające na odwołaniu się do wcześniej wymienionych zarzutów z podstaw kasacyjnych i niezawierające argumentów na rzecz twierdzenia o „oczywistej” (a więc ewidentnej, nie budzącej żadnych wątpliwości, widocznej bez potrzeby bliższej analizy) zasadności skargi, w ogóle nie odpowiada wymaganiu, o którym mowa w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., a więc nie może stanowić podstawy przyjęcia skargi do rozpoznania. Za równoznaczne z oczywistą zasadnością skargi kasacyjnej nie można uznać powielania zarzutu naruszenia art. 378 § 1 k.p.c., zgłoszonego w ramach podstawy kasacyjnej. Argumenty mające wskazywać na wadliwość zaskarżonego orzeczenia również nie są tożsame z wykazaniem, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Z omówionych względów Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.).

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 3989 § 1 pkt 1 KPCart. 308art. 3989 § 1 pkt 4 KPCart. 378 § 1 KPCart. 3989 § 2 KPCart. 13 § 2 KPC§ 1 pkt 1§ 1 pkt 4§ 1§ 2

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 16.07.2026. · PDF źródłowy