II CSK 494/13

Sygn. akt II CSK 494/13 POSTANOWIENIE Dnia 20 marca 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa K. S. przeciwko P. […] Spółce Akcyjnej w W. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 marca 2014 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 16 stycznia 2013 r., sygn. akt I ACa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. nie obciąża powoda kosztami postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie powód złożył skargę kasacyjną, a wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania uzasadnił występowaniem istotnego zagadnienia prawnego oraz potrzebą wykładni art. 445 § 1 k.c. Problem dotyczy tego, w jaki sposób ustalać należy wysokość zadośćuczynienia – skarżący kwestionuje zastosowanie przez Sądy taryfikatora odnoszącego się do procentowego uszczerbku na zdrowiu, jakiego doznał, oraz „ceny” za 1% uszczerbku. Tak sformułowane zagadnienie prawne i potrzeba wykładni przepisów nie przemawiają jednak za przyjęciem skargi do rozpoznania. Trzeba wskazać, że polskie prawo pozostawia w gestii prawa sędziowskiego ustalenie wysokości należnego w danej sytuacji zadośćuczynienia. Sądy powinny uwzględnić zarówno jego funkcję kompensacyjną, jak i całokształt okoliczności faktycznych sprawy, a w szczególności rodzaj naruszonego dobra i stopień naruszenia. Taka elastyczna reguła pozwala dostosować wysokość zadośćuczynienia do każdej sprawy. Oczywiście zasądzoną kwotę można kwestionować, jednak tylko w ramach podstaw kasacyjnych. Nie jest ani możliwe, ani pożądane, aby Sąd Najwyższy wiążąco przesądził, jak kalkulować wysokość należnego zadośćuczynienia. W konsekwencji tak ujęte zagadnienie prawne i potrzeba wykładni przepisów prawa nie przemawiają za przyjęciem skargi kasacyjnej do rozpoznania. W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. Sąd Najwyższy nie obciążył powoda kosztami postępowania kasacyjnego na podstawie art. 102 k.p.c. [aw] jw