II CSK 614/14

Sygn. akt II CSK 614/14 POSTANOWIENIE Dnia 14 maja 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Dończyk w sprawie z powództwa J. P. przeciwko N. A. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 maja 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt I ACa 1334/13, 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2) zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 3617 (trzy tysiące sześćset siedemnaście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które - zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. - będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Powód we wniesionej skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 10 kwietnia 2014 r. wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania oparł na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Szczegółowa analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala na stwierdzenie, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, tj. zagadnienie nowe dotychczas nierozwiązane w orzecznictwie sądowym i nauce prawa, budzące poważne wątpliwości co do sposobu jego rozwiązania, a ponadto takie, które ma znaczenie dla rozpoznania niniejszej sprawy. Sformułowane w skardze zagadnienia prawne nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, skoro na podstawie wykładni umowy zawartej przez strony Sąd drugiej instancji przyjął, że wolą stron było ich całościowe rozliczenie, obejmujące nie tylko podział składników majątku wspólnego, a także poczynione nakłady z majątku osobistego na majątek wspólny. W istocie więc Sąd nie wykluczył - co jest sporne w doktrynie i nierozstrzygnięte w orzecznictwie - możliwości odłożenia w czasie, po dokonaniu podziału majątku wspólnego, rozliczenia nakładów z majątków osobistych na majątek wspólny (lub odwrotnie) na podstawie porozumienia stron. W sytuacji rozliczenia między małżonkami w umowie także nakładów z majątku osobistego na majątek wspólny roszczenie z tego tytułu nie mogłoby być uwzględnione nawet wówczas, gdyby nie 3 miały do zgłoszonego roszczenia odpowiedniego zastosowania przepisy art. 618 § 3, art. 688 i art. 567 k.p.c. Dodać przy tym należy, iż wprawdzie w skardze kasacyjnej został zawarty zarzut naruszenia art. 65 k.c. związany z dokonaniem wadliwej wykładni umowy zawartej przez strony o podział majątku, jednakże odnośnie do tego zarzutu nie zachodzi żadna z przyczyn określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. uzasadniająca przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Wskazać należy, że nie zachodzi również nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę - w granicach zaskarżenia - z urzędu (art. 39813 § 1 k.p.c.). Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). Na wniosek pozwanej, zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną, Sąd Najwyższy orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz przepisów § 13 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 6 pkt 7 i § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (jedn. tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 461). l.n