II CSK 680/18

Sygn. akt II CSK 680/18 POSTANOWIENIE Dnia 18 grudnia 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Henryk Pietrzkowski w sprawie z powództwa P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. przeciwko A. S. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 grudnia 2019 r., na skutek zażalenia pełnomocnika pozwanej na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 czerwca 2019 r., sygn. akt II CSK 680/18 1. odrzuca zażalenie, 2. zasądza od pozwanej na rzecz strony powodowej kwotę 600 (sześćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. UZASADNIENIE Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 25 czerwca 2019 r. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądził od pozwanej na rzecz strony powodowej kwotę 2 700 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego - zgodnie z art. 98 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. (zasada odpowiedzialności za wynik sprawy). W zażaleniu pełnomocnik pozwanej wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie od strony powodowej na rzecz pozwanej kwoty 480 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. W odpowiedzi na zażalenie 2 pełnomocnik strony powodowej wnosił o oddalenie zażalenia i zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W kodeksie postępowania cywilnego nie ma art. 39412 § 1, który - według pełnomocnika zawodowego pozwanej - w powiązaniu z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. miałby stanowić podstawę prawną zaskarżenia postanowienia Sądu Najwyższego. Jeżeli pełnomocnik pozwanej miał na myśli art. 3942 § 1 k.p.c., który dotyczy możliwości zaskarżenia „postanowienia sądu drugiej instancji” do innego składu tego sądu (tzw. poziome zażalenie), to przepis ten z oczywistych względów nie może być odpowiednio stosowany do postępowania przed Sądem Najwyższym. Oczywistość tego stwierdzenia wynika nie tylko z tego powodu, że art. 3942 § 1 k.p.c. nie został wymieniony w art. 3941 § 3 k.p.c., lecz przede wszystkim z tego względu, że w każdym systemie sądowym opartym na instancyjności, konstrukcję ustrojową wieńczy sąd ostatniej instancji (najwyższy, naczelny), usytuowany na najwyższym szczeblu hierarchii sądowej. Orzeczenia takiego Sądu którego są niezaskarżalne i ostateczne. Taka jest istota tego systemu, wynikająca także z pragmatyzmu ustrojowego, sprzeciwiającego się zaskarżaniu orzeczeń „w nieskończoność”. W postępowaniu cywilnym zasadę tę potwierdzają m.in. przepisy dotyczące środków odwoławczych i środków zaskarżenia, nieprzewidujące jakichkolwiek środków zaskarżenia od orzeczeń Sądu Najwyższego. Zażalenie, jako niedopuszczalne należało więc odrzucić (art. 3986 § 3 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.). Już tylko ubocznie dodać należy, że nie znajduje żadnego usprawiedliwienia prawnego, przyjęte w zażaleniu założenie, że zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o zasądzenie kosztów „w postępowaniu kasacyjnym” miałby dotyczyć postępowania po przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie zaś - jak podkreślono w zażaleniu - „poprzedzającej fazy dotyczącej decyzji co do przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania”. O kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono na podstawie art. 98 w zw. z art. 3941 § 3 oraz art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c., stosując stawki opłat za czynności adwokackie przewidziane w § 2 pkt 3, § 10 ust. 2 pkt 2 Rozporządzenia 3 Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2015 r., poz. 1800). aj