II CSK 751/16

Sygn. akt II CSK 751/16 POSTANOWIENIE Dnia 12 maja 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Frąckowiak w sprawie z wniosku P. P. przy uczestnictwie E. […] Spółki Akcyjnej w G. o ustanowienie służebności przesyłu, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 maja 2017 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 13 maja 2016 r., sygn. akt I […]Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Wnioskodawca P. P. we wniesionej skardze kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 13 maja 2016 r. wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania oparł na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Szczegółowa analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala na stwierdzenie, że skarga wnioskodawcy jest oczywiście uzasadniona. Brak podstaw do uznania, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa, które może być stwierdzone bez potrzeby prowadzenia pogłębiony analizy prawnej. Skarżący uzasadnia swój wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej, jako oczywiście uzasadnionej, wskazaniem na budzącą wątpliwości wykładnię art. 123 § 1 k.c. w zakresie przerwania biegu zasiedzenia wskutek rozpoczęcia mediacji z uczestnikiem postepowania. Sam przyznaje, że przez mediację rozumie zgłoszenie wniosku o ustanowienie służebności uczestnikowi postępowania. Przez mediacje, o której mowa w art. 123 § 1 pkt 3 k.c., należy zaś rozumieć mediację, w rozumieniu art. 1831 k.p.c. Uzgodnienia dokonywane przez strony bez udziału mediatora, wbrew opinii skarżącego nie są wobec tego mediacją i nie mogły przerwać biegu przedawnienia. Zaskarżone postanowienie, jako zgodne z właściwym rozumieniem art. 123 § 1 3 pkt 3, nie może stanowić podstawy do przyjęcia skargi kasacyjnej, jako oczywiście uzasadnionej. Tym bardziej, że w pozostałych zarzutach skarżący polemizuje z ustaleniami sądu, co w skardze kasacyjnej jest niedopuszczalne (art. 3983 § 3 k.p.c. Wskazać należy, że nie zachodzi również nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę – w granicach zaskarżenia - z urzędu (art. 39813 § 1 k.p.c.). Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). aw aj