II CSK 783/13

Sygn. akt II CSK 783/13 POSTANOWIENIE Dnia 18 czerwca 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Zawada w sprawie z powództwa […] Banku […] w P. przeciwko H. K., J. S. i K. K. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 czerwca 2014 r., na skutek skargi kasacyjnej pozwanych od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i nie obciąża pozwanych kosztami postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Według art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy zezwalającymi na wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla. Pozwani uzasadnili wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania potrzebą wykładni budzącego ich zdaniem poważne wątpliwości art. 76a Prawa bankowego co do tego, czy niedopełnienie przewidzianego w tym przepisie obowiązku informacyjnego wpływa na wymagalność roszczenia banku względem jego dłużnika z tytułu zabezpieczenia kredytu. Tak umotywowany wniosek nie mógł być uwzględniony. Jeżeli podstawą wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania jest potrzeba wykładni przepisów prawa, konieczne jest określenie, które przepisy wymagają wykładni Sądu Najwyższego, ze wskazaniem, na czym polegają związane z tym poważne wątpliwości, lub z przedstawieniem rozbieżności w orzecznictwie sądów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01 i 10 października 2013 r., II UK 235/13). W skardze kasacyjnej pozwanych powołano się na to, że art. 76a Prawa bankowego budzi poważne wątpliwości co do sankcji naruszenia przewidzianego w nim obowiązku informacyjnego, bliżej jednak nie uzasadniono, co przemawia za odejściem od dominującej w piśmiennictwie interpretacji tego przepisu przyjmującej, podobnie jak na tle art. 880 k.c. zbieżnego z art. 76a Prawa bankowego (zob. w szczególności wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 listopada 2005 r., V CK 301/05) sankcję odszkodowawczą naruszenia tego obowiązku. Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. aw