II CSK 787/16

Sygn. akt II CSK 787/16 POSTANOWIENIE Dnia 22 maja 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie z powództwa A. Z. przeciwko Bankowi (...) Spółce Akcyjnej w W. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 maja 2017 r., na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w (...) z dnia 4 maja 2016 r., sygn. akt I ACa (...), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 3984 § 1 i 2 k.p.c. wskazując na jej cechy konstrukcyjne i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia. Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym. W wypadku powołania we wniosku przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. należy sformułować zagadnienie prawne oraz przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie powołanej okoliczności 2 uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01 OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 23 listopada 2010 r., II CSK 344/10, nie publ.). Powołanie we wniosku przesłanki określonej w punkcie drugim wymaga wskazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć (zob. m. in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, nie publ.). Dla skutecznego natomiast powołania w skardze przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Skarżąca nie podołała wymogowi sformułowania zagadnienia prawnego przedstawiając problem prawny w sposób ogólny i opisowy, nie odpowiadający wymogowi sformułowania zagadnienia „do rozstrzygnięcia” (art. 390 § 1 k.p.c.), czyli wyznaczającego dwie możliwe odpowiedzi. Ponadto zarówno co do przesłanki istotnego zagadnienia prawnego, jak i przesłanki potrzeby wykładni przepisów nie powołała we wniosku żadnych wywodów prawnych w odniesieniu do konkretnych przepisów prawnych uzasadniających istnienie tych przesłanek, a ograniczyła się do niedopuszczalnego odwołania do uzasadnienia podstaw kasacyjnych. Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania wraz z uzasadnieniem jest odrębnie konstrukcyjnie i funkcjonalnie częścią skargi kasacyjnej (art. 3984 § 2 k.p.c.) i nie jest rzeczą Sądu Najwyższego poszukiwanie w innych częściach skargi argumentów na uzasadnienie podniesionych w nim twierdzeń. Poza stwierdzeniem, że oczywista zasadność skargi kasacyjnej polega na nieprawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania i nie budzi ona wątpliwości, skarżąca nie uzasadniła w żaden sposób tej oczywistości i nawet nie wskazała przepisów prawa, których ona dotyczy. Jedyny ogólny wywód dotyczący obowiązku rozważenia przez sąd drugiej instancji wszystkich zarzutów podniesionych w apelacji mimo akceptowanego ograniczenia się przez ten sąd do stwierdzenia przyjęcia za swoje ustaleń sądu pierwszej instancji, nie uzasadnia, 3 w świetle wniosku o przyjęcie do rozpoznania skargi na tle motywów zaskarżonego wyroku odnoszących się do zarzutów apelacyjnych, naruszenia przepisów postępowania i uznania, że prima facie zachodzi oczywistość zasadności skargi kasacyjnej. Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego nie orzeczono, wniosek pozwanej o ich zasądzenie nie dotyczy bowiem etapu przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. jw r.g.