II CSK 849/14

Sygn. akt II CSK 849/14 POSTANOWIENIE Dnia 29 lipca 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Antoni Górski w sprawie z powództwa E. G. przeciwko J. A. i Z. W. o ochronę dóbr osobistych i zadośćuczynienie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 lipca 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej pozwanych od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt I ACa 247/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; zasądza od pozwanych na rzecz powoda 1.200 (jeden tysiąc dwieście) zł kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu kasacyjnym. 2 UZASADNIENIE Pozwani uzasadnili wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania trzema przyczynami: 1. Koniecznością określenia granic wolności słowa oraz prawa do krytyki na przykładzie publikacji stanowiącej przedmiot sprawy, 2. Potrzebą rozstrzygnięcia kwestii, czy postawienie nieprawdziwego zarzutu w publikacji prasowej może być uznane za bezprawne naruszenie dóbr osobistych, jeżeli dziennikarz dochował szczególnej staranności przy zbieraniu materiałów prasowych, opierając publikację na oficjalnych dokumentach, 3. wyjaśnieniem zakresu związania sądu w postępowaniu cywilnym wyrokiem uniewinniającym sądu karnego. Odnosząc się do tej argumentacji, należy stwierdzić, co następuje. Ad 1). Określanie granic wolności słowa i prawa do krytyki było przedmiotem wielu judykatów Sądu Najwyższego (por. przykładowo wyrok z dnia 19 października 1989 r., II CR 419/89, OSP 1990, nr 11 - 12, poz. 377), wyrok z dnia 10 września 1999 r., III CKN 939/98, OSNC 2000, nr 3, poz. 56, wyrok z dnia 5 kwietnia 2002 r., II CKN 1095/99, OSNC 2003, nr 3, poz. 42, czy uchwałę składu siedmiu sędziów z dnia 18 lutego 2005 r., III CZP 53/04). Autor skargi nie przedstawił dostatecznych argumentów, które uzasadniałyby potrzebę ponownego wypowiadania się na ten temat przez najwyższą instancję sądową. Ad 2) Zagadnienia dotyczące tej problematyki zostały wyjaśnione przez Sąd Najwyższy w powołanej już uchwale składu siedmiu sędziów III CZP 53/04. Ad 3). Z wyraźnego brzmienia art. 11 k.p.c. wynika związanie sądu cywilnego ustaleniami co do popełnienia przestępstwa wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego. O związaniu wyrokiem uniewinniającym nie może być zatem mowy i wypowiadanie się przez skład orzekający w tej kwestii jest zbędne. 3 Skoro wskazane przez pozwanych przyczyny przyjęcia skargi do rozpoznania nie zachodzą, należało odmówić tego przyjęcia, z obciążeniem ich kosztami zastępstwa prawnego w postępowaniu kasacyjnym (art.3 989 § 2 w zw. z art. 98 § 1 k.p.c.) l.n