II CSK 85/13

Sygn. akt II CSK 85/13 POSTANOWIENIE Dnia 27 sierpnia 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Henryk Pietrzkowski w sprawie z powództwa K. L. przeciwko P. […] Spółce Akcyjnej z siedzibą w W. i T. S. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 sierpnia 2013 r., na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 11 października 2012 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od powódki na rzecz strony pozwanej – P. […] Spółki Akcyjnej w W. kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Pełnomocnik powódki K. L. w skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 11 października 2011 r. wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania oparł na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Szczegółowa analiza uzasadnienia wniosku nie pozwala na stwierdzenie, że powołana przesłanka została wykazana. Powołując się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej jako przesłankę wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, skarżąca powinna wykazać, że popełnione przy ferowaniu zaskarżonego wyroku uchybienia w zakresie stosowania prawa miały kwalifikowany charakter i nie podlegały różnym ocenom, były więc dostrzegalne w sposób oczywisty dla przeciętnego prawnika (por. m.in. postanowienie SN z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52, postanowienie SN z dnia z 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr 10, poz. 156). Takich okoliczności skarżąca nie wykazała. Zawarte w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi twierdzenia nie znajdują żadnego poparcia w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, a wręcz pozostają z nim w oczywistej sprzeczności. Z uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego wynika jednoznacznie, że zadośćuczynienie, którego wysokość Sąd pierwszej instancji 3 obliczył uwzględniając procentowy uszczerbek powódki na zdrowiu Sąd drugiej instancji uznał za niewystarczające i podwyższył je, mając na względzie inne jeszcze szczegółowo opisane okoliczność (s.19 uzasadnienia). Sprzeczne z jednoznaczną treścią uzasadnienia zaskarżonego wyroku subiektywne oceny pełnomocnika skarżącej nie mogą prowadzić do wniosku o oczywistym naruszeniu przepisów prawa. Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). Na wniosek pozwanego zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną Sąd Najwyższy orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c., art. 99 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. i art. 39821 k.p.c. aw jw