II CSK 99/19

Sygn. akt II CSK 99/19 POSTANOWIENIE Dnia 16 października 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z wniosku S.P. przy uczestnictwie A.M., poprzednio C. o zmianę służebności, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 października 2019 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 20 września 2018 r., sygn. akt VII Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Wnioskodawca S.P. oparł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 20 września 2018 r. oddalającego jego apelację od postanowienia Sądu Rejonowego w S., którym oddalono jego wniosek o zmianę służebności na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 145 k.c. W skardze został zawarty następujący wywód: „Na podstawie art. 398(4) paragraf 2 k.p.c. składam wniosek o przyjęcie do rozpoznania niniejszej skargi kasacyjnej, który uzasadniam następująco: Wnioskodawca jest od swej młodości rolnikiem. Na podstawie dziedziczenia i działu spadku stał się właścicielem nieruchomości położonej na działce nr […]1 i położonej w P., która ma charakter typowo rolny. Z jednej strony powinien uprawiać ziemię, a z drugiej strony – wyremontować zabudowania, które znajdują się na rzeczonej działce. Na dzień dzisiejszy wnioskodawca nie może poruszać się samochodem dostawczym, 2 osobowym czy ciężarowym po ustanowionej służebności, dla której zastrzeżone jest jedynie prawo poruszania się przez wnioskodawcę pojazdami rolniczymi”. W dalszej części uzasadnienia wniosku skarżący przedstawia ograniczenia związane z korzystaniem z innej drogi i negatywne skutki tej sytuacji dla prawidłowego prowadzenia gospodarstwa rolnego. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania bądź skarga jest oczywiście uzasadniona. Uzasadnienie wniosku powinno nawiązywać przynajmniej do jednej z przyczyn wymienionych w tym przepisie, nie zaś do dowolnych okoliczności, które przemawiają - zdaniem skarżącego - za rozpoznaniem skargi oraz powinno przedstawiać argumentację prawną przekonującą, że przyczyna taka występuje (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2005 r., II CZ 89/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 135 i z dnia 9 stycznia 2018 r., IV CSK 389/17, niepubl.). Warunki, jakim powinno odpowiadać prawidłowe uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania zostały wszechstronnie wyjaśnione w ustabilizowanym orzecznictwie Sądu Najwyższego. Konfrontacja uzasadnienia wniosku z tymi wymaganiami prowadzi do konkluzji, że skarga kasacyjna wnioskodawcy ich nie spełnia. Uzasadnienie wniosku skarżącego nie tylko nie nawiązuje do żadnej z przyczyn określonych w art. 3989 § 1 k.p.c., lecz także nie zawiera argumentów prawnych, które odpowiadałyby uzasadnieniu którejkolwiek nich. Powołana przez wnioskodawcę argumentacja może być co najwyżej kwalifikowana jako uzasadnienie postawionego w skardze zarzutu. Należy jednak przypomnieć, że skarga kasacyjna jako szczególny środek zaskarżenia nie służy weryfikacji prawidłowości podstawy faktycznej i prawnej prawomocnych orzeczeń, a rolą Sądu Najwyższego nie jest usuwanie ewentualnych wad i uchybień kwestionowanych rozstrzygnięć. 3 Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. O kosztach postępowania kasacyjnego nie orzeczono wobec braku skutecznie złożonego o to wniosku, gdyby bowiem nawet potraktować pismo uczestniczki - pomimo oczywistych wad (skierowane do Sądu Okręgowego IV Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K., oznaczenie pisma „odpowiedź ubezpieczonej na skargę organu rentowego”) jako zamiar złożenia odpowiedzi na skargę wnioskodawcy, to podlegałaby ona zwrotowi na podstawie art. 132 § 1 k.p.c. as] aj