II CZ 191/81

Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki oddalił powództwo m.in. w stosunku do "P." i nie obciążył powoda zwrotem kosztów procesu na rzecz tego pozwanego.Uzasadnienie prawneRozpoznając zażalenie "P." na powołane orzeczenie o kosztach procesu, Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Stosunki umowne powinny być sprecyzowane jednoznacznie, powód zaś jako nabywca samochodu nie tylko mógł, lecz także powinien był traktować poważnie sformułowania zawarte w warunkach gwarancyjnych, a w § 2 tych warunków "P." został określony jako "sprzedawca". Z kolei pełnomocnik powoda - adwokat, nie mógł zakładać, że wspomniane określenie jest nieprawdziwe, przeciwnie - powinien był domniemywać, że określenie to stanowi rezultat stosownych porozumień co do przejęcia przez "P." od "A." (sprzedawcy) obowiązków z tytułu rękojmi za wady samochodu.Dopiero analiza porozumienia pomiędzy "A." a producentem pozwolił zająć stanowisko, że "P." nie przejął od "A." obowiązków z tytułu rękojmi i stąd - że określenie w warunkach gwarancyjnych "P." jako sprzedawcy jest nieprawdziwe.Artykuł 102 kpc nie wymaga, żeby strona wygrywająca sprawę, na rzecz której nie został zasądzony zwrot kosztów procesu, postępowała niewłaściwie lub żeby można jej było przypisać jakąkolwiek inną postać winy.Sytuacja zaś polegająca na tym, że nabywca samochodu, działając w zaufaniu do określenia zawartego w warunkach gwarancyjnych, zgodnie z tym określeniem wytoczył powództwo przeciwko podmiotowi, co do którego okazało się, że nie jest on biernie legitymowany do dochodzenia uprawnień z tytułu rękojmi, stanowi na gruncie zasad słuszności leżących u podstaw art. 102 kpc wypadek szczególnie uzasadniony w rozumieniu wspomnianego przepisu, przemawiający za nieobciążeniem tego powoda zwrotem kosztów procesu na rzecz strony wygrywającej sprawę.Zażalenie "P." ulega więc oddaleniu.