II CZ 37/15

Sygn. akt II CZ 37/15 POSTANOWIENIE Dnia 12 czerwca 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jan Górowski (przewodniczący) SSN Anna Kozłowska (sprawozdawca) SSN Grzegorz Misiurek w sprawie ze skargi M. T. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 10 maja 2012 r. wydanym w sprawie z powództwa Agencji Nieruchomości Rolnych w W. przeciwko M. T. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 czerwca 2015 r., zażalenia pozwanego M. T. na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 30 stycznia 2015 r., 1. oddala zażalenie, 2. nie obciąża pozwanego kosztami postępowania zażaleniowego w postępowaniu przed Sądem Najwyższym. 2 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2015 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę M. T. o wznowienie postępowania w sprawie z powództwa Agencji Nieruchomości Rolnych w W. przeciwko skarżącemu o zapłatę, wskazując w uzasadnieniu, że okoliczności mające wypełnić ustawową podstawę wznowienia, mogły być analizowane tylko w ramach podstawy z art. 403 § 2 k.p.c., jednakże podstawy tej nie wyczerpują. Powołane bowiem jako nowy dowód zeznanie świadka – zeznającego w innej sprawie o umowie, której istnieniu skarżący zaprzecza – dotyczą świadka już w procesie, którego dotyczy skarga o wznowienie, przesłuchanego; wyklucza to przyjęcie, że chodzi o dowód, z którego strona nie mogła skorzystać w postępowaniu. W zażaleniu na to postanowienie pozwany domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia i „orzeczenia co do meritum”, a także uchylenia zaskarżonego postanowienia i „przekazania do ponownego rozpoznania”, zarzucił, że sąd naruszył art. 403 k.p.c. przez mylne zrozumienie i mylne zastosowanie tego artykułu. Zarzucił, że sąd z urzędu powinien był zażądać od powoda umowy, o której zeznał świadek. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie jest nieuzasadnione. Jeżeli skarżący zarzuca, że Sąd mylnie zastosował i zrozumiał art. 403 k.p.c. (skarżący pomija, którą ustawową podstawę wznowienia opisaną w tym artykule ma na uwadze), to powinien był wskazać właściwy przepis, adekwatny do formułowanej przez siebie podstawy wznowienia. Jeżeli skarżący zaprzecza podstawie z art. 403 (Sąd wskazał § 2 tego artykułu), to stwierdzić należy, że okoliczności przez niego wskazywane nie mieszczą się w żadnej innej podstawie formułowanej w przepisach k.p.c. i jest to wystarczająca okoliczność usprawiedliwiająca odrzucenie skargi. Dodać też trzeba, że jeżeli skarżący w zażaleniu twierdzi, że nigdy nie zawierał umowy odsprzedaży stronie powodowej majątku okołodzierżawnego i umowę te nazywa rzekomą, nie sposób zrozumieć jego stanowiska, czyniącego Sądowi zarzut zaniechania zażądania tej umowy od powoda. Nieistniejąca, 3 „rzekoma”, umowa nie może też stanowić podstawy wznowienia postępowania. Jeżeli zaś podstawę tę miałoby stanowić zeznanie świadka to podzielić należy stanowisko Sądu, że nie jest to dowód, z którego skarżący nie mógł skorzystać w poprzednim postępowaniu. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., orzekł jak w sentencji. O kosztach należnych powodowi orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c.