II CZ 79/64

PostanowienieIzba Cywilna1964-11-13

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy doręczenie nakazu zapłaty bez odpisu pozwu i załączników, w sytuacji gdy pozwany jest pozbawiony wolności i ma niski poziom umysłowy, może stanowić podstawę do przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy uznał, że doręczenie nakazu zapłaty bez odpisu pozwu i załączników nie wywołuje skutków prawnych związanych z prawidłowym doręczeniem, co uniemożliwia uznanie terminu do wniesienia zarzutów za uchybiony. W takiej sytuacji sąd powinien uznać zarzuty za nie-spóźnione i nadać im dalszy bieg. Pobyt w więzieniu i niski poziom umysłowy pozwanego nie usprawiedliwiają przywrócenia terminu, jeśli samo doręczenie było wadliwe.
Stan faktyczny
Pozwany Piotr K. nie wniósł zarzutów od nakazu zapłaty w terminie. Sąd Wojewódzki odmówił przywrócenia terminu, uznając, że pobyt pozwanego w więzieniu nie usprawiedliwia uchybienia terminu, a nakaz zawierał stosowne pouczenie. Pozwany w zażaleniu podniósł, że sąd nie wziął pod uwagę jego niskiego poziomu umysłowego i nieznajomości procedury, a także zarzucił wadliwość doręczenia nakazu zapłaty z powodu niedoręczenia odpisu pozwu i załączników.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy oddalił zażalenie pozwanego na postanowienie Sądu Wojewódzkiego o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów.

Pełny tekst orzeczenia

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia Z. Wiszniewski. Sędziowie: B. Łubkowski (sprawozdawca), J. Krajewski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Powiatowej Spółdzielni "Samopomoc Chłopska" w K.G. przeciwko Piotrowi K. o zapłatę, na skutek zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu z dnia 22 maja 1964 r.,oddalił zażalenie.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki odmówił przywrócenia pozwanemu K. terminu do wniesienia zarzutów przeciwko doręczonemu mu w dniu 6.III.1964 r. nakazowi zapłaty uznawszy, że pobyt pozwanego w chwili doręczenia mu nakazu zapłaty w więzieniu nie usprawiedliwia uwzględnienia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu, gdyż nakaz zapłaty zawierał dostateczne pouczenie o sposobie i terminie wniesienia zarzutów.W zażaleniu pozwany K. zarzucił, że Sąd Wojewódzki w zaskarżonym postanowieniu nie wziął pod uwagę niskiego poziomu umysłowego pozwanego i nieznajomości tego trybu postępowania, jakim jest postępowanie nakazowe. Nadto skarżący zarzucił, że doręczenie pozwanemu K. nakazu zapłaty nastąpiło z uchybieniem art. 458 § 1 k.p.c., gdyż nie doręczono mu odpisu pozwu i załączników.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Prawidłowy jest wniosek Sądu Wojewódzkiego, że w ustalonych i nie kwestionowanych przez skarżącego okolicznościach brak było podstaw do przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia zarzutów od nakazu zapłaty. Treść nakazu zapłaty bowiem zawiera zrozumiałe dla przeciętnego obywatela, jakim niewątpliwie jest pozwany, pouczenie o sposobie i terminie zaskarżenia doręczonego orzeczenia.Zarzut skarżącego, że Sąd Wojewódzki uchybił art. 458 § 1 k.p.c., gdyż nie doręczył pozwanemu pozwu i odpisu wekslu, nie tylko nie uzasadnia, lecz przeciwnie, uniemożliwia uwzględnienie wniosku o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia zarzutów z tej prostej przyczyny, że w takim wypadku nie mogło nastąpić omieszkanie tego terminu.Termin do wniesienia zarzutów od nakazu zapłaty zaczyna biec dopiero z chwilą prawidłowego doręczenia pozwu wraz z nakazem zapłaty i odpisem dokumentów. Doręczenie nakazu zapłaty bez doręczenia pozwu i odpisu dokumentów nie wywołuje skutków prawnych związanych z prawidłowym doręczeniem.Jeżeli zatem okaże się, że rzeczywiście nie doręczono pozwanemu pozwu i odpisu wekslu, to Sąd Wojewódzki powinien uznać, że zarzuty pozwanego nie są spóźnione i nadać im dalszy bieg, w przeciwnym wypadku powinien stosownie do art. 460 § 4 k.p.c. odrzucić zarzuty pozwanego, jako spóźnione.Z tych względów Sąd Najwyższy z mocy art. 383, 394 k.p.c. oddalił zażalenie.

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 458 § 1 KPCart. 460 § 4 KPCart. 383§ 1§ 4

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 17.07.2026.