II K 57/58

Uzasadnienie faktyczneRewizja prokuratora podnosi, że Sąd Wojewódzki skazał oskarżonego na karę 8 lat więzienia mimo, że:1) ten sam Sąd w pierwszym wyroku, uchylonym przez Sąd Najwyższy w trybie art. 385 k.p.k. dla zbadania stanu umysłowego sprawcy, wymierzył mu karę 12 lat więzienia,2) biegli wydali opinię, iż w chwili popełnienia zbrodni zdolność kierowania swym postępowaniem była u oskarżonego nieznacznie ograniczona ze względu na wypity alkohol, nie stwierdzając natomiast żadnych zaburzeń psychicznych, a Sąd od pierwszej rozprawy nie ujawnił jakichkolwiek okoliczności łagodzących,3) stan opilstwa, w jakim znajdował się oskarżony, jest okolicznością obciążającą.Błędny jest pogląd rewizji, jakoby Sąd I instancji w przedmiotowej sprawie - na skutek uchylenia wyroku przez instancję rewizyjną - nie mógł orzec łagodniejszej kary. K.p.k. zna tylko jeden przepis ograniczający Sąd orzekający w I instancji w przedmiocie wymierzenia kary, tj. art. 393 k.p.k., który stanowi, że Sąd I instancji "nie może zwiększyć kary orzeczonej w uchylonym wyroku, jeżeli wyrok uchylono na żądanie oskarżonego". W rozważanej sprawie - w oparciu o rewizję oskarżonego - wyrok uchylono w trybie art. 385 k.p.k., a to celem poddania oskarżonego badaniu psychiatrycznemu. Sąd Najwyższy wypowiedział się wprawdzie w przedmiocie winy i kwalifikacji przyjętej w pierwszym wyroku, ale na skutek uchylenia w całości wyroku w trybie art. 385 k.p.k., uznał utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku za oczywiście niesprawiedliwe, a zatem Sąd I instancji w innym składzie, przeprowadziwszy rozprawę, nie był w niczym ograniczony - poza obowiązkiem zarządzenia badania psychiatrycznego - w orzeczeniu ani co do winy, ani co do kary. Odmienny pogląd godziłby w uprawnienia i obowiązki Sądu wynikające z art. 8, 9, 320 k.p.k.