II UKN 490/99

Postanowienie z dnia 29 września 1999 r. II UKN 490/99 Wniesienie odwołania od decyzji organu rentowego po upływie 18 mie-sięcy od dnia doręczenia jej odpisu jest nadmiernie spóźnione i uzasadnia jego odrzucenie na podstawie art. 4779 § 3 KPC. Przewodniczący: SSN Teresa Romer, Sędziowie SN: Kazimierz Jaśkowski (sprawozdawca), Maria Tyszel. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 29 września 1999 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Witolda S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecz-nych-Oddziałowi w O. o prawo do wypłaty emerytury, na skutek kasacji wnioskodaw-cy od postanowienia Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 28 czerwca 1999 r. [...] p o s t a n o w i ł: o d d a l i ć kasację. U z a s a d n i e n i e Postanowieniem z dnia 25 marca 1999 r. w sprawie z wniosku Witolda S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w O. o emeryturę, Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie odrzucił odwołanie wnioskodawcy od decyzji organu rentowego. Przyczyną odrzucenia odwołania było jego wniesienie po upływie 18 miesięcy od dnia doręczenia wnioskodawcy decyzji. Postanowieniem z dnia 28 czerwca 1999 r. [...] Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpie-czeń Społecznych w Warszawie oddalił zażalenie wnioskodawcy podnosząc, iż był on prawidłowo pouczony o miesięcznym terminie do wniesienia odwołania i nie uczy-nił tego z własnej winy. W kasacji od tego postanowienia wnioskodawca zarzucił na-ruszenie art. 130 § 1 KPC przez przyjęcie, że jego pismo z dnia 4 stycznia 1997 r. nie było odwołaniem od decyzji organu rentowego z dnia 20 grudnia 1996 r. (dorę-czonej dnia 24 grudnia 1996 r.), błędną wykładnię art. 4779 § 3 KPC przez przyjęcie, 2 iż przekroczenie terminu jest nadmierne i nastąpiło z przyczyn zależnych od wnios-kodawcy oraz naruszenie art. 385 KPC przez oddalenie zażalenia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Kasacja nie jest uzasadniona. Zarzut pierwszy dotyczy błędnej kwalifikacji pisma wnioskodawcy z dnia 4 stycznia 1997 r. Gdyby je traktować jako odwołanie od decyzji organu rentowego, to miesięczny termin z art. 4779 § 1 KPC byłby zachowany. Trafnie jednakże przyjęto, iż nie jest to odwołanie od decyzji organu do Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubez-pieczeń Społecznych. Pismo to jest bowiem skierowane do dyrektora Oddziału ZUS w O., zatytułowano je „skarga”, a w żadnym jego fragmencie nie ma żądania skiero-wania sprawy na drogę sądową. Wręcz przeciwnie, wnioskodawca uważa, że skoro jego sprawa była już uprzednio rozpatrywana przez sąd, to „nie widzi żadnej potrze-by wniesienia sprawy sądowej na ten sam temat”. Nie został zatem naruszony art. 130 § 1 KPC stanowiący, że mylne oznaczenie pisma procesowego lub inne oczywiste niedokładności nie stanowią przeszkody do nadania pismu biegu i roz-poznania go w trybie właściwym. Nie jest także uzasadniony zarzut błędnego nieprzywrócenia terminu na pods-tawie art. 4779 § 3 KPC. Według tego przepisu sąd odrzuci odwołanie wniesione po upływie terminu, chyba że przekroczenie terminu nie jest nadmierne i nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się. Z tego przepisu wynika wprost, iż do przywrócenia terminu niezbędne jest spełnienie się obu warunków: przekroczenie terminu nie może być nadmierne, a przyczyna tego musi być niezależna od odwołu-jącego się. W niniejszej sprawie żaden z nich nie został spełniony. Jest bez wątpie-nia nadmiernym opóźnieniem złożenie odwołania po upływie 18 miesięcy, zwłaszcza gdy porówna się ten okres z przewidzianym prawem terminem jednomiesięcznym. Przekroczenie terminu nastąpiło z przyczyn zależnych od odwołującego, był on bo-wiem przekonany (mimo prawidłowego pouczenia) że nie musi odwoływać się do sądu, lecz może uzyskać korzystne dla siebie rozstrzygnięcie składając skargi do dyrektora Oddziału ZUS. Z tych względów na podstawie art. 39312 KPC orzeczono jak w sentencji. ========================================