II UKN 620/99

Izba Cywilna2000-06-30

Skład orzekający: Zbigniew Myszka

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy sąd drugiej instancji może pominąć nowy dowód w postępowaniu apelacyjnym, jeśli strona nie mogła go powołać w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji lub potrzeba jego powołania wynikła później, a opóźnienie w jego zgłoszeniu było usprawiedliwione przebiegiem procesu?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy stwierdził, że art. 381 KPC nie może być podstawą do pominięcia dowodu, jeśli opóźnienie w jego zgłoszeniu było usprawiedliwione przebiegiem procesu. Sąd drugiej instancji powinien oceniać przyczyny złożenia wniosku dowodowego z opóźnieniem, uwzględniając osobiste właściwości strony i cel złożenia dowodu. Pominięcie nowego dowodu w sytuacji, gdy jego potrzeba wynikła później i nie służył przewlekaniu postępowania, narusza zasady postępowania apelacyjnego.
Stan faktyczny
Wnioskodawczyni domagała się przyznania renty z tytułu niezdolności do pracy, jednak organ rentowy odmówił jej przyznania, a następnie Sąd Wojewódzki i Sąd Apelacyjny oddaliły jej odwołanie. Sąd Apelacyjny pominął dowód z karty informacyjnej wskazującej na leczenie neurotyczne wnioskodawczyni, powołując się na art. 381 KPC. Wnioskodawczyni zaskarżyła wyrok Sądu Apelacyjnego kasacją, zarzucając naruszenie przepisów postępowania.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok Sądu Apelacyjnego i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Pełny tekst orzeczenia

Wyrok z dnia 30 czerwca 2000 r. II UKN 620/99 Nie można pominąć dowodu z powołaniem się na art. 381 KPC, jeżeli opóźnienie w jego zgłoszeniu jest usprawiedliwione przebiegiem procesu. Przewodniczący SSN Zbigniew Myszka, Sędziowie SN: Jerzy Kuźniar (spra-wozdawca), Jadwiga Skibińska-Adamowicz. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2000 r. sprawy z wniosku Urszuli H.-S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w S. o rentę z tytułu niezdolności do pracy, na skutek kasacji wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 8 czerwca 1999 r. [...] u c h y l i ł zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi Apelacyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania kasa-cyjnego. U z a s ad n i e n i e Wyrokiem z dnia 19 października 1998 r. [...] Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Szczecinie oddalił odwołanie wnioskodawczyni Urszuli H.-S. od decyzji organu rentowego – Zakładu Ubezpieczeń Społecznych-Oddziału w S. z dnia 14 stycznia 1998 r. odmawiającej przyznania prawa do renty z tytułu nie-zdolności do pracy, po ustaleniu, na podstawie przeprowadzonego postępowania dowodowego w tym opinii biegłych lekarzy specjalistów: kardiologa, neurologa, orto-pedy i okulisty, że obecny stan zdrowia wnioskodawczyni nie powoduje niezdolności do pracy .W ocenie Sądu , brak więc podstaw wymienionych w art. 32 i 33 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz.U. Nr 40, poz. 267 ze zm. ) do zmiany decyzji i przyznania prawa do renty. Stanowisko to w pełni podzielił Sąd Apelacyjny w Poznaniu i oddalił apelację wnioskodawczyni, pomijając, z powołaniem się na art.381 KPC, dowód z karty infor-macyjnej ze Specjalistycznego Gabinetu Lekarskiego „M.”, w której stwierdzono, iż 2 wnioskodawczyni była leczona z powodu dolegliwości neurotycznych w 1993 r. (wy-rok z dnia 8 czerwca 1999 r. [...]). Powyższy wyrok zaskarżyła kasacją wnioskodawczyni i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło wpłynąć na treść wyroku – art. 328 §2, 381 i 382 KPC - wniosła o jego uchylenie i ”przekazanie sprawy Sądowi I instancji do po-nownego rozpoznania.” W uzasadnieniu kasacji skarżąca podniosła, że już w piśmie z dnia 31 sierpnia 1998 r. powołała się na dolegliwości natury psychicznej, co nie zostało jednak oce-nione przez Sąd pierwszej instancji. W tych warunkach rzeczą Sądu Apelacyjnego, jako sądu meriti, było uzupełnienie postępowania dowodowego – art. 382 KPC – i dopuszczenie dowodu z przedłożonej karty informacyjnej, a nadto z opinii biegłego sądowego lekarza psychiatry dla oceny czy dolegliwości natury neurotycznej, z po-wodu których wnioskodawczyni była leczona, powodują niezdolność do pracy. Sąd Najwyższy rozważył co następuje: Zgodnie z art. 381 KPC sąd drugiej instancji może pominąć nowe fakty i do-wody, jeżeli strona mogła je powołać w postępowaniu przed sądem pierwszej instan-cji, chyba że potrzeba powołania się na nie wynikła później. Wprowadzenie tego przepisu było wynikiem przyjęcia w KPC po jego nowelizacji założenia, że postępo-wanie apelacyjne jest dalszym ciągiem postępowania sądowego zmierzającego do wyjaśnienia spornych okoliczności sprawy, z ograniczeniem możliwości powoływania się na ”nowości” tylko jeżeli strona nie mogła powołać nowych faktów i dowodów przed sądem pierwszej instancji, bądź też gdy potrzeba powołania ich pojawiła się później. Unormowanie to – pozostawiające kwestię dopuszczalności nowych faktów i dowodów w postępowaniu apelacyjnym uznaniu sądu - ma, z jednej strony, zapobie-gać działaniu stron na zwłokę, z drugiej zaś, przenoszeniu punktu ciężkości rozpo-znania sprawy na sąd drugiej instancji. Nie może to jednak oznaczać, że sąd drugiej instancji może z tej możliwości korzystać według zupełnie swobodnego uznania (do-wolnie), powinien bowiem mieć na względzie przyczyny, dla których wniosek dowo-dowy został złożony z opóźnieniem. Nie można pominąć dowodu z powołaniem się na ten przepis, w sytuacji gdy opóźnienie było usprawiedliwione przebiegiem proce-su. Okoliczności te nadto winny być oceniane z uwzględnieniem osobistych właści-wości strony po ustaleniu, że nowy dowód nie został złożony w celu przewleczenia 3 postępowania. Jako zasadę wynikającą z tego przepisu należy potraktować dopusz-czalność powoływania się na nowe fakty i dowody w postępowaniu drugoinstancyj-nym, a ich pominięcie może nastąpić tylko w przypadkach wskazanych w tym przepi-sie . W rozpoznawanej sprawie, w której i przed Sądem pierwszej i drugiej instancji wnioskodawczyni działała bez pomocy pełnomocnika, wskazała ona – w piśmie pro-cesowym z dnia 31 sierpnia 1998 r. - że cierpi na dolegliwości bólowe nie tylko krę-gosłupa, ale także głowy, „jest nadto powolniejsza niż kiedyś, nie może się skupić, ma lewostronne zawroty głowy i brak pamięci”. W tej sytuacji gdy w trakcie postępo-wania przed Sądem Apelacyjnym przedłożyła zaświadczenie lekarskie wskazujące na leczenie z powodu dolegliwości neurotycznych, pominięcie tego faktu nie może być uznane za zgodne z zasadą wynikającą z art. 381 KPC, narusza nadto zasadę zawartą w art. 382 KPC, wedle której sąd drugiej instancji orzeka na podstawie mate-riału zebranego w postępowaniu pierwszej instancji oraz w postępowaniu apelacyj-nym. Nie kwestionując poczynionych przez Sąd Wojewódzki i zaakceptowanych przez Sąd drugiej instancji ustaleń, wskazać trzeba na ich przedwczesność i niekom-pletność, nie wyjaśniono bowiem czy schorzenia neurotyczne, z powodu których wnioskodawczyni pozostawała w leczeniu , nie czynią jej choćby częściowo niezdol-ną do pracy. To naruszenie przepisów art.381 i 382 KPC mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3931 pkt 2 KPC ), co mając na uwadze orzeczono jak w sen-tencji na podstawie art. 39313 § 1 KPC . ========================================

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 381 KPCart. 32art.381 KPCart. 328 §2art. 382 KPCart.381art. 3931 pkt 2 KPCart. 39313 § 1 KPC§2§ 1

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 28.07.2026. · PDF źródłowy