II URN 175/79

Skład orzekającyPrzewodniczący: Sędzia SN S. Rejman. Sędziowie SN: E. Berutowicz (sprawozdawca), E. Brzeziński.SentencjaSąd Najwyższy, po rozpoznaniu sprawy z wniosku Anny R. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych - Oddział w C. o rentę inwalidzką, na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Pracy, Płacy i Spraw Socjalnych od wyroku Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach z dnia 28 listopada 1978 r.oddalił rewizję nadzwyczajną.Uzasadnienie faktyczneWnioskodawczyni dochodziła od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych renty inwalidzkiej z ustawy z dnia 23 stycznia 1968 r. o powszechnym zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz. U. Nr 3, poz. 6 z późn. zm.) powołując się na zatrudnienie od 23.VIII.1971 r. do 30.VIII.1977 r. oraz zły stan zdrowia nie pozwalający na dalszą pracę fizyczną w charakterze pomocy domowej.Zakład Ubezpieczeń Społecznych - Oddział w C. decyzją z dnia 18.XI.1977 r. wniosek Anny R. załatwił odmownie, ponieważ orzeczeniami KIZ nie zaliczono jej do żadnej z grup inwalidzkich.Wyrokiem z dnia 28.XI.1978 r. Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach zmienił zaskarżoną przez Annę R. decyzję organu rentowego i przyznał jej rentę inwalidzką według trzeciej grupy inwalidów z ogólnego stanu zdrowia od dnia 1.IX.1977 r. Ustalenia co do niezdolności wnioskodawczyni do pracy fizycznej i jej inwalidztwa w granicach trzeciej grupy Sąd poczynił na podstawie opinii biegłego - lekarza.Minister Pracy, Płac i Spraw Socjalnych w rewizji nadzwyczajnej wniesionej do Sądu Najwyższego dnia 21.XII.1979 r. zarzuca rażące naruszenie prawa, a w szczególności art. 55 ustawy z 24 października 1974 r. o okręgowych sądach pracy i ubezpieczeń społecznych oraz art. 12 ust. 1 i 3 pkt 3 ust. 1 ustawy o p.z.e., jak również interesu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej i wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Okręgowemu Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja nadzwyczajna nie zawiera uzasadnionych podstaw.Główny bowiem jej zarzut sprowadza się do kwestionowania oceny biegłego internisty dokonanej przez Sąd. Zarzut ten zaś nie jest uzasadniony, a w każdym razie nie może być uznany za wykazanie zaskarżonemu wyrokowi rażącego naruszenia prawa oraz interesu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.Dokonane przez Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych ustalenia co do inwalidztwa wnioskodawczyni są zgodne z materiałem sprawy i opierają się na niewadliwie ocenionej opinii biegłego lekarza - internisty Jarosławy P., która stwierdziła u wnioskodawczyni, w toku postępowania przed Okręgowym Sądem Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, gruźlicę płuc guzkowo-włóknistą nieczynną, zwyrodnienie stawów kręgosłupa z odczynem bólowym i żylaki podudzi. Według tego biegłego "zmiany zwyrodniające kręgosłupa z odczynem bólowym oraz zmiany żylakowe z niesprawnym krążeniem i okresowym zastojem na podudziach czynią wnioskodawczynię niezdolną do wykonywania dotychczasowej pracy w charakterze pomocy domowej. Wnioskodawczyni jest zatem inwalidką grupy III". Okoliczność, że w czasie wcześniejszych badań przed Obwodową i Wojewódzką Komisją Lekarską do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia nie stwierdzono u wnioskodawczyni schorzeń upoważniających do zaliczenia jej do którejkolwiek z grup inwalidów, a także okoliczność, że dr Joanna S. specjalista chorób płuc nie stwierdziła u wnioskodawczyni schorzeń układu oddechowego - wbrew założeniom rewizji nadzwyczajnej - nie upoważnia kwestionowania prawidłowości opinii biegłego Jarosławy P. Zastrzeżona dla sądu swobodna ocena dowodów nie opiera się na ilościowym porównaniu przedstawionych przez świadków i biegłych spostrzeżeń oraz wniosków, lecz na odpowiadającemu zasadom logiki powiązaniu ujawnionych w postępowaniu dowodowym okoliczności w całość zgodną z doświadczeniem życiowym. Z tego zaś punktu widzenia Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych nie uchybił prawu przypisując istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy wspomnianej opinii biegłego lekarza Jarosławy P., skoro właśnie ta biegła w zakresie swej specjalności wykryła i wskazała konkretne schorzenia wnioskodawczyni, kwalifikując ją do III grupy inwalidów. Schorzenia te zaś w świetle doświadczenia życiowego i na tle całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności, w tym również szeregu dołączonych do akt sprawy zaświadczeń innych jeszcze lekarzy, usprawiedliwiają wniosek, że zdolność wnioskodawczyni do wykonywania dotychczasowego, mieszczącego się w ramach jej kwalifikacji, zatrudnienia w charakterze pomocy domowej, uległa w istotnym stopniu ograniczeniu. Opinia biegłego Jarosławy P. nie wykazuje przy tym wadliwości usprawiedliwiających obawę, że oparta została na mylnej diagnozie lub innym błędzie w sztuce lekarskiej.W konsekwencji, nie zawierająca dostatecznie uzasadnionych podstaw rewizja nadzwyczajna nie mogła odnieść skutku i z mocy art. 83 ustawy z dnia 24 października 1974 r. o okręgowych sądach pracy i ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 39, poz. 231 z późn. zmianami) w zw. z art. 277 § 2 k.p.c. oraz art. 421 § 1 i § 2 k.p.c. podlegała oddaleniu.