III ARN 6/90

WyrokIzba Cywilna1990-04-18

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy w świetle art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, strona może żądać przyznania ekwiwalentu za mienie pozostawione za granicą w innej formie niż zaliczenie jego wartości na poczet ceny nabycia nowej nieruchomości?
Ratio decidendi
Przepis art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości nie przewiduje samodzielnego roszczenia o wypłacenie ekwiwalentu za mienie pozostawione za granicą. Jedyną formą rekompensaty jest zaliczenie wartości tego mienia na poczet ceny nabycia nowej nieruchomości. Możliwe jest natomiast dochodzenie w drodze powództwa cywilnego ustalenia prawa do takiego zaliczenia.
Stan faktyczny
Sprawa dotyczyła skargi na decyzję Dyrektora Wydziału Geodezji w przedmiocie przyznania rekompensaty za mienie pozostawione poza granicami kraju. Naczelny Sąd Administracyjny wydał wyrok, który został zaskarżony rewizją nadzwyczajną. Sąd Najwyższy rozpoznał sprawę i uchylił zaskarżony wyrok, oddalając skargę.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego i oddalił skargę.

Pełny tekst orzeczenia

SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi (...) na decyzję Dyrektora Wydziału Geodezji (...) Urzędu Wojewódzkiego (...) w przedmiocie przyznania rekompensaty za mienie pozostawione poza granicami kraju na skutek rewizji nadzwyczajnej Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z dnia 6 kwietnia 1989 r. SA/Gd 1346/88uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę.Uzasadnienie faktyczneJęzykowa wykładnia art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 22 poz. 99 ze zm.) prowadzi do wniosku, że strona nie może żądać przyznania jej ekwiwalentu za mienie pozostawione za granicą w innej formie niż w postaci zaliczenia wartości tego mienia na poczet ceny nabycia nowej nieruchomości.Przepis ten nie przewiduje zatem samodzielnego roszczenia o wypłacenie ekwiwalentu. Możliwe jest natomiast roszczenie /posiłkowe/ o ustalenie prawa do tego zaliczenia.Ustalenia takiego można dochodzić w drodze powództwa cywilnego przeciwko Skarbowi Państwa /uchwała Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 1987 r. III PZP 68/877 - OSN 1988 z. 6 poz. 74/ a orzeczenie ustalające może mieć cechę prejudykatu.Osoba zainteresowana nabyciem uprawnień określonych w art. 88 ust. 1 wymienionej wyżej ustawy może także w postępowaniu administracyjnym - i to powinno być regułą - dowodzić za pomocą środków dowodowych przewidzianych w art. 75 k.p.a., że w związku z wojną rozpoczętą w 1939 r. pozostawiła na terenach nie wchodzących w skład obszaru Państwa własne mienie nieruchome.Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, że wydanie decyzji stwierdzającej brak prawa do zaliczenia wartości mienia pozostawionego za granicą musi nastąpić jednocześnie z ustaleniem ceny sprzedaży tego mienia.Art. 88 ust. 1 nie ustala bowiem zasady jednego postępowania jak twierdzi Sąd administracyjny, ale zasadę "wypłaty" rekompensaty za pozostawione mienie w formie zaliczenia jej na poczet ceny nabycia nowej nieruchomości.

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 88 ust. 1art. 75 KP

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 19.07.2026.