III CNP 14/16

Sygn. akt III CNP 14/16 POSTANOWIENIE Dnia 28 czerwca 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Myszka w sprawie ze skargi W. G. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 11 czerwca 2015 r., sygn. akt II Ca 454/15, wydanego w sprawie z powództwa W. G. przeciwko "W." S.A. w W. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 czerwca 2016 r., 1. odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania, 2. zasądza od W. G. na rzecz "W." S.A. w W. kwotę 2400 zł (dwa tysiące czterysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania wywołanego wniesieniem skargi. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy dla Krakowa - Podgórza w Krakowie, po rozpoznaniu sprawy z powództwa W. G. przeciwko W. S.A. w W. o zapłatę, wyrokiem z dnia 10 grudnia 2014 r. zasądził od pozwanej spółki na rzecz powoda kwotę 23 053,68 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 2 grudnia 2010 r., natomiast dalej idące powództwo oddalił. 2 Ustalił, że w dniu 14 października 2009 r. doszło do kolizji drogowej, w wyniku której uległ uszkodzeniu samochód M. stanowiący własność powoda. W dniu 5 stycznia 2010 r. powód zawiadomił o szkodzie pozwaną spółkę, w której był ubezpieczony sprawca wypadku. W okresie od dnia 1 lutego do dnia 16 sierpnia 2010 r. samochód powoda pozostawał w warsztacie samochodowym A., w związku z czym powód nie mógł z niego korzystać, co utrudniało mu prowadzenie działalności gospodarczej. Pozwana spółka z tytułu ubezpieczenia sprawcy wypadku wypłaciła mu kwotę 6 358,49 zł. Zgodnie z przyjętą za podstawę ustaleń opinią biegłego M. P., koszt naprawy uszkodzeń samochodu powoda wyraża się kwotą 6 067,12 zł. Pozostałe uszkodzenia wskazywane przez powoda nie były wynikiem kolizji drogowej, do jakiej doszło w dniu 14 października 2009 r. Szkoda polegająca na utracie korzyści spowodowanej niemożnością używania samochodu w okresie od 1 lutego do 16 sierpnia 2010 r. wyraża się natomiast kwotą 23 053,68 zł i kwotę tę Sąd Rejonowy zasądził na rzecz powoda. Po rozpoznaniu sprawy na skutek apelacji obu stron, Sąd Okręgowy w Krakowie wyrokiem z dnia 11 czerwca 2015 r. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że oddalił zarówno powództwo, jak i apelację powoda i orzekł o kosztach procesu. Sąd Okręgowy zaaprobował ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji z wyjątkiem ustalenia, że w okresie od dnia 1 lutego do dnia 16 sierpnia 2010 r. samochód powoda pozostawał w naprawie w związku z postępowaniem likwidacyjnym. Przyjmując za podstawę opinię biegłego M. P., ustalił, że w wyniku kolizji, do jakiej doszło w dniu 14 października 2009 r., w samochodzie powoda uległo uszkodzeniu prawe tylne noroże zabudowy kontenerowej: prawe tylne drzwi skrzydłowe, konstrukcja otworu drzwi skrzydłowych i konstrukcja ramowa otworu drzwi tylnych, co pokrywa się z kwalifikacją uszkodzeń dokonaną przez ubezpieczyciela po zgłoszeniu szkody. Powód zlecił A. naprawę bezgotówkową pojazdu, a w takiej sytuacji naprawą objęte są tylko te uszkodzenia, które zostały uznane przez ubezpieczyciela. Naprawa innych uszkodzeń wymaga zlecenia ich dokonania przez poszkodowanego na własny koszt, natomiast powód takiej 3 naprawy nie zlecił. Nie było żadnych przeszkód, aby A. dokonała niezwłocznej naprawy w zakresie zleconym przez ubezpieczyciela, co powinno się zamknąć w okresie 7 dni. Niemożność korzystania z samochodu była związana z zakwestionowanymi przez ubezpieczyciela uszkodzeniami akumulatora i modułu silnika, które nie zostały dotąd usunięte i auto nadal nie jest sprawne. W tej sytuacji niemożność korzystania z pojazdu, a w konsekwencji utrata korzyści z prowadzonej działalności gospodarczej nie jest następstwem zdarzenia z dnia 14 października 2009 r., za które odpowiedzialność ponosi strona pozwana. W dniu 4 lutego 2016 r. W. G. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego z dnia 11 czerwca 2015 r., zarzucając, że Sąd naruszył przepisy art. 415 w związku z art. 363 k.c. przez błędną wykładnię oraz art. 233, 286 i 290 k.p.c. przez pominięcie czasu trwania postępowania likwidacyjnego i zaniechanie przeprowadzenia dowodu z uzupełniającej opinii biegłego lub z opinii instytutu naukowo - badawczego. Podnosząc te zarzuty skarżący twierdził, że zaskarżony wyrok jest niezgodny z art. 415 i 363 k.c. Przystępując do wstępnej oceny merytorycznej wniesionej skargi, trzeba mieć na względzie właściwe rozumienie pojęcia niezgodności z prawem, którym ustawodawca posłużył się w art. 4241 k.p.c. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, niezgodność z prawem w rozumieniu art. 4241 k.p.c. może wynikać tylko z oczywistych błędów sądu, spowodowanych rażącym naruszeniem zasad wykładni lub stosowania prawa. Oznacza to, że przesłanką stwierdzenia na podstawie art. 4241 k.p.c. niezgodności prawomocnego wyroku z prawem jest jego wydanie w następstwie rażąco wadliwej wykładni bądź oczywiście niewłaściwego zastosowania prawa, którego rozumienie nie budzi żadnych wątpliwości (zob. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 31 marca 2006 r., IV CNP 25/05, OSNC 2007, nr 1, poz. 17, z dnia 7 lipca 2006 r., I CNP 33/06, OSNC 2007, nr 2, poz. 35 i z dnia 4 stycznia 2007 r., V CNP 132/06, OSNC 2007, nr 11, poz. 174). Innymi słowy, niezgodność z prawem rodząca odpowiedzialność odszkodowawczą Skarbu Państwa musi mieć charakter kwalifikowany, elementarny i oczywisty, tylko bowiem w takim wypadku orzeczeniu sądu można przypisać cechy bezprawności. 4 Przedstawiony przez skarżącego wywód prawny nie zawiera argumentów przekonujących o tym, że zaskarżony wyrok został wydany w wyniku rażąco błędnej wykładni powołanych w skardze przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Skarżący kwestionuje przede wszystkim dokonaną przez Sądy orzekające ocenę dowodów z opinii biegłych, a w ślad za tym prawidłowość poczynionych na podstawie opinii biegłego M. P. ustaleń faktycznych, które zostały przyjęte za podstawę zaskarżonego wyroku. Uszło uwagi skarżącego, że, zgodnie z art. 4244 zdanie drugie k.p.c., podstawą skargi nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 4249 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania i orzekł o kosztach postępowania wywołanego jej wniesieniem zgodnie z art. 98 i 99 w związku z art. 391 § 1, art. 39821 i art. 42412 k.p.c. oraz z § 2 pkt 5 i § 10 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804). jw