III CNP 33/10

Sygn. akt III CNP 33/10 POSTANOWIENIE Dnia 14 października 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z powództwa A. T., E. T., M. K. i W. K. przeciwko M. P. i A. P. o wydanie nieruchomości, oraz z powództwa wzajemnego M. P. i A. P. przeciwko A. T., E. T., M. K. oraz W. K. o złożenie oświadczenia woli na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 października 2010 r., na skutek skargi pozwanych i powodów wzajemnych M. P. i A. P. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w N. z dnia 25 lutego 2010 r., sygn. akt III Ca (…), odrzuca skargę. Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 25 lutego 2010 r. Sąd Okręgowy w N., rozpoznając sprawę z powództwa A. T., E. T., M. K., W. K. przeciwko M. P. i A. P. o wydanie nieruchomości oraz sprawę z powództwa wzajemnego M. P. i A. P. przeciwko A. T., E. T., M. K. i W. K. o złożenie oświadczenia woli zmienił wyrok Sądu Rejonowego w Z. z dnia 23 października 2009 r. i nakazał pozwanym A. P. i M. P. wydanie powodom A. T., E. T., M. K., W. K. część działki ewidencyjnej nr (...)/18 oznaczonej na mapie geodety B. H. z dnia 15 grudnia 2008 r. znak (...)/2008 numerem (...)/38 o pow. 0,0025 ha – położonej w K. 2 oraz nakazał pozwanym usunięcie ogrodzenia murowanego znajdującego się na tej nieruchomości. W punkcie drugim wyroku Sąd Okręgowy nakazał pozwanym A. P. i M. P. wydanie powodom M. K., W. K. część działki ewidencyjnej nr (...)/24 oznaczonej na mapie geodety B. H. z dnia 15 grudnia 2008 r. znak (...)/2008 numerem (...)/40 o pow. 0,0016 ha – położonej w K. oraz nakazał pozwanym usunięcie ogrodzenia murowanego znajdującego się na tej nieruchomości i w pozostałych punktach oddalił powództwo wzajemne oraz oddalił także w pozostałym zakresie apelację powodów i pozwanych wzajemnych. Pozwani i powodowie wzajemni A. P. i M. P. wnieśli skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia od wyroku Sądu Okręgowego w N. podnosząc w podstawach skargi zarzut naruszenia art. 231 k.c. przez niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, że w stosunku do obu spornych działek brak jest rażącej dysproporcji pomiędzy wartością wzniesionych na działkach „innych urządzeń”, a wartością zajętych na ten cel działek oraz na przyjęciu po stronie pozwanych i powodów wzajemnych dobrej wiary w chwili wznoszenia ogrodzenia. Skarżący wskazali także, że zaskarżone orzeczenie jest niezgodne z art. 231 k.c. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., odczytywanym łącznie z art. 4171 § 2 k.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje wtedy, gdy przez wydanie prawomocnego wyroku niezgodnego z prawem stronie wyrządzona została szkoda. Z tego powodu wśród tzw. konstrukcyjnych wymagań skargi przewidziano obowiązek uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.), który oznacza złożenie przez skarżącego w skardze oświadczenia, że szkoda wystąpiła – ze wskazaniem jej rodzaju i rozmiaru – oraz uwiarygodnienie tego oświadczenia poprzez powoływanie i przedstawianie dowodów, w tym tzw. dowody niedające pewności, oraz innych środków, nieuznawanych przez kodeks za dowody, np. pisemne oświadczenia, surogaty dokumentów. Zawarte w art. 4241 § 1 k.p.c. sformułowanie „przez wydanie” oznacza, że między wydaniem zaskarżonego orzeczenia a powstaniem szkody musi zachodzić normalny, adekwatny związek przyczynowy, o którym mowa w art. 361 § 1 k.c. Brak związku przyczynowego skutkuje niemożnością uznania, że szkoda została wyrządzona przez wydanie zaskarżonego orzeczenia i sprawia, że skarga jest niedopuszczalna. Szkoda musi zatem być spowodowana przez wydanie orzeczenia, a więc powinna zostać poniesiona później niż w dacie wydania orzeczenia (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 3 2005 r., II CNP 15/05, OSNC 2006, nr 9, poz. 153, z dnia 27 lipca 2006 r., II BP 11/06, OSNP 2007, nr 15-16, poz. 223, z dnia 28 listopada 2006 r., III CNP 46/06, IC 2007, nr 12, s. 50, z dnia 25 maja 2007 r., III CNP 30/07, IC 2008, nr 12, s. 52). Tymczasem skarżący we wniesionej skardze podnieśli zarzut naruszenia art. 231 k.c., co wskazuje, że kwestionują oni jedynie tę część wyroku, która dotyczy powództwa wzajemnego, a więc żądania przeniesienia własności nieruchomości na podstawie art. 231 k.c. W tej sytuacji szkoda, na którą powołują się skarżący, związana z demontażem murka i zalewaniem terenu nie pozostaje w związku przyczynowym z zaskarżonym wyrokiem. Sąd drugiej instancji nakazał usunięcie ogrodzenia murowanego na skutek rozpoznania powództwa głównego, tj. powództwa o wydanie nieruchomości na podstawie art. 222 k.c. Skarżący nie przedstawili natomiast żadnych argumentów oraz dowodów uprawdopodabniających doznanie szkody na skutek wydania wyroku w zaskarżonej skargą części oddalającej powództwo wzajemne, a więc o przeniesienie własności nieruchomości. Z tych względów orzeczono jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).