III CO 455/24

Izba Cywilna2024-05-14

Skład orzekający: Dariusz Pawłyszcze

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy sąd właściwy do rozpoznania sprawy, który stwierdził swoją niewłaściwość po doręczeniu pozwanemu odpisu pozwu, może wystąpić do Sądu Najwyższego o oznaczenie sądu właściwego, jeśli pozwany nie podniósł zarzutu niewłaściwości?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy odmówił oznaczenia sądu właściwego, stwierdzając, że art. 45 k.p.c. nie stanowi przepisu szczególnego wobec art. 200 § 12 k.p.c. i stosuje się go dopiero po stwierdzeniu przez sąd swojej niewłaściwości, gdy nie może przekazać sprawy innemu sądowi. W sytuacji, gdy pozwany nie podniósł zarzutu niewłaściwości, sąd po doręczeniu odpisu pozwu nie mógł już stwierdzić swojej niewłaściwości i wystąpić o oznaczenie sądu właściwego.
Stan faktyczny
Powodowie wnieśli pozew o ustalenie i zapłatę, wskazując w nim swoje nieaktualne miejsca zamieszkania w Polsce, mimo że w chwili wniesienia pozwu mieszkali za granicą. Sąd Okręgowy w Toruniu, dowiedziawszy się o tym, wystąpił do Sądu Najwyższego o oznaczenie sądu właściwego do rozpoznania sprawy. Pozwany bank nie podniósł zarzutu niewłaściwości Sądu Okręgowego.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy odmówił oznaczenia sądu, przed który należy wytoczyć powództwo.

Pełny tekst orzeczenia

III CO 455/24 POSTANOWIENIE 14 maja 2024 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Dariusz Pawłyszcze na posiedzeniu niejawnym 14 maja 2024 r. w Warszawie w sprawie z powództwa K. L. i W. L. przeciwko Bank S.A. w W. o ustalenie i zapłatę, na skutek wystąpienia przez Sąd Okręgowy w Toruniu postanowieniem z 12 kwietnia 2024 r., I C 2057/22, o oznaczenie sądu, odmawia oznaczenia sądu, przed który należy wytoczyć powództwo. UZASADNIENIE W toku procesu Sąd Okręgowy w Toruniu dowiedział się, że powodowie wskazali w pozwie swoje nieaktualne miejsca zamieszkania w Polsce, gdyż już w chwili wniesienia pozwu mieszkali za granicą. Dlatego SO w Toruniu wystąpił o oznaczenie sądu, przed który powodowie powinni wytoczyć powództwo. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Art. 45 k.p.c. nie stanowi przepisu szczególnego wobec art. 200 § 12 k.p.c. Przepisy te regulują różne kwestie. Jeżeli właściwość sądu może zostać ustalona umową, art. 200 § 12 k.p.c. ogranicza możliwość badania przez sąd z urzędu swojej właściwości do czasu III CO 455/24 2 doręczenia pozwu. Przepis oparty jest na założeniu, że skoro wolą powoda było wniesienie pozwu do tego sądu, a pozwany nie podniósł zarzutu niewłaściwości, to takie stanowisko stron zastępuje wyraźną umowę stron co do właściwości. Natomiast art. 45 k.p.c. stosuje się w następnym etapie, gdy sąd na podstawie art. 200 § 11 i 12 k.p.c. już stwierdził swoją niewłaściwość, lecz nie może przekazać sprawy, zgodnie z art. 200 § 14 k.p.c., sądowi właściwemu, gdyż przepisy o właściwości nie przewidują sądu właściwego w danej sprawie, co ma miejsce m. in. w przypadku sprawy o roszczenie z czynności bankowej wniesionej przez kredytobiorcę zamieszkałego za granicą. Dopiero wówczas, po stwierdzeniu swojej niewłaściwości zgodnie z art. 200 § 12 k.p.c., sąd może wystąpić do Sądu Najwyższego o oznaczenie sądu właściwego. Pozwany bank nie podniósł zarzutu niewłaściwości SO w Toruniu. Zatem Sąd ten po doręczeniu odpisu pozwu już nie mógł stwierdzić swojej niewłaściwości, a tym samym wystąpić o oznaczenie sądu właściwego. [SOP] [ms]

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

Art. 45 KPCart. 200 § 12 KPCart. 200 § 11art. 200 § 14 KPC§ 12§ 11§ 14

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 22.07.2026. · PDF źródłowy