III CR 863/57

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Funduszu Wczasów Pracowniczych C.R.Z.Z. w Polsce, Warszawa Zarząd Okręgu Wczasowego w C przeciwko Zjednoczeniu Wodno-Inżynieryjnemu w K. o zapłatę, po rozpoznaniu rewizji powoda od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Katowicach z dnia 25 stycznia 1957 r., uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi Powiatowemu w Katowicach do ponownego rozpatrzenia.Uzasadnienie faktycznePowód domagał się od pozwanego zapłaty kwoty 14.994 zł twierdząc, że w grudniu 1950 r. dostarczył pracownikom b. państwowego przedsiębiorstwa budowlanego "H." kwater i wyżywienia w Ośrodku F.W.P. w C. i że z tego tytułu pozwany jest mu dłużny jeszcze dochodzoną w tym sporze kwotę. Sąd Wojewódzki powództwo oddalił na mocy art. 282 pkt 1, 2 i 285 pkt 3 k.z.Wyrok Sądu Wojewódzkiego zaskarżył powód rewizją. Rewizja jest zasadna.Roszczenia majątkowe z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych przedawniają się z upływem lat dziesięciu (art. 105 p.o.p.c.). Sąd Wojewódzki oddając powództwo w tym sporze przyjął, że roszczenie powoda uległo przedawnieniu z mocy art. 282 pkt 1, 2 i 285 pkt 3 k.z.Otóż w tym względzie zważyć należy, co następuje:Stanowisko Sądu Wojewódzkiego, że roszczenie powoda uległo przedawnieniu z mocy przepisu art. 252 pkt 1 k.z. można by uznać za uzasadnione jedynie w odniesieniu do roszczenia powoda z tytułu czynszu najmu. W tym względzie Sąd Wojewódzki nie poczynił żadnych ustaleń i Sąd Najwyższy nie ma możności sprawdzenia zasadności stanowiska Sądu Wojewódzkiego.Nie mogłoby natomiast ma mocy tego przepisu ani też dalszych przepisów wymienionych przez Sąd Wojewódzki ulec przedawnieniu roszczenie powoda w pozostałym zakresie. Wierzytelność powoda nie podpada bowiem pod przepis art. 282 pkt 2 k.z., skoro należność ta nie pochodzi ze świadczeń okresowych, do których zaliczyć należy przykładowo takie wierzytelności, jak z tytułu renty, umowy o dożywocie itp. Nie może również mieć do roszczenia powoda zastosowanie przepis art. 285 pkt 3 k.z. W myśl bowiem tego przepisu z upływem dwóch lat ulegają przedawnieniu wierzytelności przedsiębiorstw prowadzących hotele, pokoje umeblowane, domy zajezdne i wszelkiego rodzaju jadłodajnie z tytułu należności za dostarczone gościom mieszkanie, utrzymanie i usługi oraz z tytułu wydatków dla nich poniesionych. Powód bowiem nie jest przedsiębiorstwem w rozumieniu przepisu art. 283 pkt 3 k.z. Zasadniczym zadaniem i celem Funduszu Wczasów Pracowniczych jest organizowanie wypoczynków dla pracowników w okresie urlopów wypoczynkowych. Działalność powoda, zgodnie z treścią ustawy z dnia 4 lutego 1949 r. - o Funduszu Wczasów Pracowniczych Komisji Centralnej Związków Zawodowych w Polsce (Dz. U. z 1949 r. Nr 9, poz. 48) ma charakter socjalno-kulturalno-oświatowy - a nie polega na prowadzeniu działalności gospodarczej, która jest zasadniczym celem przedsiębiorstwa.Gdyby zresztą powód był przedsiębiorstwem, to z uwagi na przepis art. 2 dekretu z dnia 5 sierpnia 1949 r. o państwowym arbitrażu gospodarczym (Dz. U. z 1949 r. Nr 46, poz. 340 z dalszymi zmianami) droga sądowa byłaby w tym sporze wyłączona, a spór podlegałby rozstrzygnięciu państwowej komisji arbitrażowej.Skoro Sąd Wojewódzki stanął na odmiennym od wyrażonego wyżej stanowisku, naruszył odnośne przepisy prawne. Dlatego zaskarżony wyrok ulega uchyleniu, a sprawa przekazaniu Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania (art. 384 k.p.c.) i zajęcia stanowiska również w przedmiocie pozostałych zarzutów pozwanego.