III CSK 112/15

Sygn. akt III CSK 112/15 POSTANOWIENIE Dnia 20 sierpnia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z wniosku E. S. przy uczestnictwie M. M. o zmianę postanowienia o stwierdzenie nabycia spadku, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 sierpnia 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki od postanowienia Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt II Ca 77/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i oddala wniosek uczestniczki o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 12 marca 2014 r. wydanym w sprawie o zmianę postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku Sąd Okręgowy w Kielcach oddalił apelację uczestniczki od postanowienia Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 28 maja 2013 r. Uczestniczka wniosła skargę kasacyjną, wskazując, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości i wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów oraz że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W skardze kasacyjnej występuje sprzeczność, gdyż trudno mówić o oczywistej zasadności skargi, w której podniesiono także istotne zagadnienie prawne oraz potrzebę wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości i rozbieżność w orzecznictwie sądów. Jeżeli skarga jest oczywiście - czyli „na pierwszy rzut oka”, dla każdego prawnika - uzasadniona, to wskazana zagadnienia nie występują, a jeżeli te zagadnienia i wątpliwości występują i są rzeczywiście istotne, to skarga nie może być uznana za oczywiście uzasadnioną. Sąd Najwyższy nie może doszukiwać się i samodzielnie ustalać przyczyn kasacyjnych, a skarżący powinien przestawić je i uzasadnić w sposób precyzyjny, pozbawiony sprzeczności i niebudzący wątpliwości. W istocie jednak skarga jest wymierzona w ustalenia, co w postępowaniu kasacyjnym - zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c. - jest niedopuszczalne. Sądy obu instancji dokonały ustaleń w ramach przysługujących im kompetencji, szczegółowo wyjaśniły wszelkie wątpliwości oraz dokonały oceny dowodów. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.), o kosztach rozstrzygając na podstawie art. 520 § 1 w związku z art. 39821 i 391 § 1 k.p.c. l.n