III CSK 118/18

Sygn. akt III CSK 118/18 POSTANOWIENIE Dnia 5 października 2018 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska w sprawie z wniosku T. Z. przy uczestnictwie I. B. o podział majątku wspólnego, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 października 2018 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II Ca (...), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Dla spełnienia wymogu z art. 3984 § 2 k.p.c. konieczne jest zawarcie w skardze kasacyjnej odrębnego wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, zawierającego profesjonalny wywód prawny nawiązujący do wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. przesłanek przedsądu ze wskazaniem, które z nich występują w sprawie i z uzasadnieniem stanowiska skarżącego. Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia 2 skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c. Wnioskodawca wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na jej oczywistą zasadność, wynikającą z naruszenia przez Sąd drugiej instancji przepisów postępowania, które to uchybienie mogło istotnie wpłynąć na wynik sprawy, doprowadziło bowiem do nierozpoznania jej istoty, a to w związku z niewyjaśnieniem przez Sąd, jaki jest skład podlegającego podziałowi majątku wspólnego stron (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). Oczywista zasadność skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wiąże się z ewidentną i widoczną już na pierwszy rzut oka wadliwością zaskarżonego orzeczenia, której stwierdzenie nie wymaga prowadzenia bardziej złożonych rozumowań. W postanowieniu z 6 listopada 2012 r., III SK 16/12 (nieopubl.), Sąd Najwyższy wyjaśnił ponadto, że przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest nawet oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Taki stopień wadliwości zaskarżonego postanowienia powinien być wywiedziony przez skarżącego w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, gdy tymczasem skarżący ograniczył się w nim do stwierdzenia, że Sąd drugiej instancji, bazując na oświadczeniu wnioskodawcy złożonym przy zawarciu umowy sprzedaży nieruchomości, przyjął, że wnioskodawca nabył ją do majątku wspólnego z uczestniczką. Przy zawieraniu tej umowy uczestniczka nie była jednak obecna, a to wywołuje pytanie, czy zostało ono skutecznie złożone. Gdyby okazało się nieskuteczne, to należałoby uznać, że przedmiotem rozliczenia powinna być tylko wierzytelność o rozliczenie nakładów na kupioną przez wnioskodawcę nieruchomość. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Sądy zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji odpowiedziały na pytania postawione przez wnioskodawcę w ramach ustaleń faktycznych, których dokonanie poprzedzone zostało szczegółową oceną dowodów. Ta płaszczyzna czynności orzeczniczych należy do sądów powszechnych, nie zaś do Sądu Najwyższego, który jest sądem 3 prawa, a nie faktów. Powyższe znajduje też potwierdzenie w art. 3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c., z których wynika, że podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów, a Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia. Skonfrontowanie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia z uzasadnieniem wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie potwierdza zatem tezy wnioskodawcy o oczywistej zasadności jego skargi kasacyjnej. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono jak w postanowieniu. aj