III CSK 121/17

Sygn. akt III CSK 121/17 POSTANOWIENIE Dnia 29 września 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa Z.T. przeciwko A.J. o ochronę praw autorskich i zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 września 2017 r., na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 16 listopada 2016 r., sygn. akt I ACa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie pozwany wniósł skargę kasacyjną, w której jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania wskazał tylko oczywistą zasadność skargi. Po pierwsze, ma ona wynikać z nieprawidłowego orzeczenia Sądu I instancji, 2 utrzymanego w mocy przez Sąd II instancji, gdzie, zdaniem skarżącego, pomieszano powództwo zakazujące i restytucyjne z art. 78 pr. aut. Zarzut ten został poddany szerokiej krytyce w uzasadnieniu orzeczenia Sądu II instancji, gdzie trafnie wywiedziono, że środki ochrony praw autorskich mogą się kumulować. Jeżeli zatem doszło do naruszenia praw autorskich i wciąż aktualne jest ryzyko dalszego naruszania, dopuszczalne jest dochodzenie roszczeń i zakazujących, i restytucyjnych. Po drugie, oczywista zasadność skargi ma wynikać z niewskazania w treści uzasadnienia konkretnych fragmentów zapożyczeń z utworu powódki. Również ten zarzut nie dowodzi oczywistej nietrafności orzeczenia. Przede wszystkim nie godzi on w sposób rozstrzygnięcia sprawy, ale co najwyżej w jakość uzasadnienia orzeczenia. Nie ma jednak przepisu, który wymagałby wpisania do uzasadnienia orzeczenia wszystkich zapożyczeń. Jest to zresztą w niniejszej sprawie wręcz bezcelowe, skoro odnosi się ona do ponad 100 zapożyczeń. Zostały ono zbiorczo wskazane przez Sąd II instancji i takiego ich ujęcia nie można uznać za oczywiście nieprawidłowe. W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. aj