III CSK 135/16

Sygn. akt III CSK 135/16 POSTANOWIENIE Dnia 16 czerwca 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosław Bączyk w sprawie z powództwa E. sp. z o.o. w P. przeciwko T. S.A. w K. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 czerwca 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 8 grudnia 2015 r., sygn. akt I ACa 1217/15, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od strony powodowej na rzecz strony pozwanej kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Powód - „E.” spółka z o.o. złożyła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia18 grudnia 2015 r., w którym zmieniono wyrok Sądu Okręgowego z dnia 22 maja 2015 r. w pkt I w ten sposób, że oddalono powództwo także w części objętej tym punktem i oddalono apelację strony powodowej (k. 409 akt sprawy). W wyroku Sądu Okręgowego (w pkt I) zasądzono od strony pozwanej T. spółki z o.o. na rzecz strony powodowej kwotę 625.109,85 zł z odsetkami oraz odsetki ustawowe od kwoty 632.074,12 zł od dnia 14 października 2013 r. do dnia 9 grudnia 2013 r. 2 W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty naruszenia prawa procesowego i prawa materialnego (s. 2-5 skargi). Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku w zakresie pkt 1 i 3 i przekazanie sprawy Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania w zaskarżonym zakresie, ewentualnie - uchylenia tego wyroku i oddalenia apelacji strony pozwanej w całości. Motywując wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący stwierdził, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne oraz potrzeba wykładni przepisów powodujących rozbieżności w orzecznictwie. Zagadnienia te zostały sformułowane w pkt 1 i 2 wniosku (s. 5-7 skargi). Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Analizując treść uzasadnienia wywodu obu Sądów meriti, treść skargi kasacyjnej i zawartą w niej prawną motywację wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania oraz odpowiedź pozwanego na skargę (k. 575 akt sprawy), Sąd Najwyższy stwierdził, że - wbrew stanowisku skarżącego - w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania, przewidziane w art. 3989 § 1 pkt 1, 2, i 4 k.p.c. Podniesiona w pkt 1 wniosku zagadnienie sprowadza się do odpowiedniej interpretacji postanowień umowy wiążącej obie strony (umowy o wykonanie prac projektowych i robót budowlano - montażowych) i Sąd Apelacyjny dokonał takiej interpretacji, badając apelację strony pozwanej (s. 10-12 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). W zobowiązaniu alternatywnym (art. 365 k.c.) strony mogą odpowiednio ukształtować relacje między określonymi świadczeniami alternatywnymi. Odnośnie do pkt 2 wniosku kwestia przyjęcia okresu pozostawania powoda w zwłoce stanowi konsekwencję odpowiedniej interpretacji postanowień łączącej stron umowy, odpowiednio uzupełnionej i modyfikowanej porozumieniami stron, a także ustaleń faktycznych dokonywanych w danej sprawie (por. s. 12-13 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Należy zatem stwierdzić, że wskazane przed powoda kwestie prawne nie mają charakteru ogólniejszego w rozumieniu art. 3899 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. 3 Nie można także podzielić stanowiska skarżącego, że skarga jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Odnosi się to także do zarzutu orzeczenia przez Sąd drugiej instancji „ponad żądanie pozwanej zawarte w apelacji” (s. 4 i 6 skargi). W końcowym fragmencie uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego wyjaśniono, o jaką kwotę ostatecznie uległa pomniejszeniu należność powoda (kwota 309.960 zł odpowiadająca nieustanowionym służebnościom i kwota 394.878,96 zł, stanowiąca karę umowną należną pozwanemu; łącznie 704.838 zł). Jednocześnie Sąd Apelacyjny stwierdził, że „w rezultacie powództwo podlegało oddaleniu także w części, w której Sąd I instancji uwzględnił je w pkt I zaskarżonego wyroku.” Pozwany zaskarżył pkt I i IV wyroku Sądu Okręgowego z dnia 22 maja 2015 r. w całości i domagał się zmiany wyroku w tym zakresie i oddalenia powództwa (k. 430, 433, s. 5 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). W tej sytuacji Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). jw